تاريخ : جمعه 31 تیر1390 | 8:33 بعد از ظهر | نویسنده : دکترعسل اشعری
آیا شما پزشک شخصی دارید؟ اگر ندارید باید اقدام کنید. این نکته که یک پزشک خاص شرح حال پزشکی شما را بداند و مسئولیت نگهداری سوابق درمانی شما را به عهده گیرد اهمیت دارد. اگر از یک مشکل جدی رنج میبرید -پزشک شخصی آمادگی مراقبت از شما را دارد و با اطمینان شما را به بهترین بیمارستان یا درمانگاه (کلینیک) میفرستد و مراقبت میکند که شما تحت مراقبت بهترین متخصص قرار گیرید.            در یک جامعه پر تحرک -اکثر ما (همچنین پزشکان) -حداقل زمانی که خود یا پزشکمان به جایی نقل مکان میکنیم دیر یا زود باید در جستجوی یک پزشک شخصی باشیم. ((پزشک مراقبتهای اولیه ))باید توانایی برخورد با اکثر مشکلات درمانی شما را داشته باشد.  گرچه اغلب مردم برای مراقبتهای معمول به متخصصان اعتماد دارند یا هنگام بیماری به اورژانس یا درمانگاه سرپایی مراجعه میکنند -ولی این روش درست نیست.  متخصصان احتمالا تمایلی به برخورد با مشکلات جزئی پزشکی را ندارند.  یکی از دلایلی که آنها مشکل فراگیری یک تخصص را بر خود هموار میکنند -همین نکته است.      اگر قبلا در یک مرکز اورژانس تحت درمان نبوده اید این مرکز به پرونده پزشکی شما دسترسی ندارد. در صورتی که موردتان حالت فوریت نداشته باشد پزشکان ممکن است شما را نپذیرند.  آنها احتمالا از بهره گیری نادرست شما از خدمات درمانی ناراحت میشوند و به ندرت به موارد فرعیتر که نیاز به مراقبتهای پزشکی دارند توجه میکنند.               شما نه تنها به پزشک مراقبتهای اولیه نیاز دارید بلکه باید انتخاب خود را هنگام سلامتی و در زمانی که فرصت کافی دارید انجام دهید و مواردی مانند کیفیت-سهولت دسترسی-داشتن ارتباط بیمارستانی - و شخصیت پزشک را در نظر بگیرید.  وقتی بیمار شدید نیاز به مراقبت فوری دارید و فرصتی برای انتخاب پزشک ندارید . در جامعه 3 گروه از پزشکان میتوانند پزشک شخصی شما باشند که عبارتند از:     پزشک عمومی- پزشک خانواده (در حال حاضر در ایران پزشکی به این نام وجود ندارد)  و متخصصان داخلی .                       1- پزشک عمومی: پزشک عمومی برخلاف پزشک خانواده و متخصصان داخلی که سه تا چهار سال بعد از فارغ التحصیلی دوره آموزشی دارند -معمولا تنها یک سال آموزش اضافی میبیند. با این حال آنها اغلب تجربه زیادی دارند و اکثرشان پزشکان قابلی هستند . پزشکان عمومی به ندرت در کار زایمان شرکت میکنند.                                      2- پزشک خانواده: پزشک خانواده یک دوره دستیاری سه ساله را طی میکند و در امتحان مربوط به آن قبول میشود. (امتحان بورد) . او هر شش سال یکبار امتحان میدهد تا اعتبار گواهینامه دریافتی اش تمدید شود. پزشک خانواده در شش شاخه پزشکی آموزش میبیند که عبارتند از : کودکان -جراحی-داخلی-زنان و زایمان- روانپزشکی و پزشکی اجتماعی. آموزشها به گونه ای طرح ریزی شده اند که یک پزشک آگاه به مراقبتهای بهداشتی درمانی کلیه اعضای خانواده را تربیت کنند.         3-متخصص داخلی: متخصص داخلی نباید با کارورز رشته پزشکی (انترن) که در حال گذراندن اولین سال آموزشی پس از فارغ التحصیلی از رشته پزشکی است اشتباه شود.  متخصصان داخلی در زمینه طب داخلی (رشته ای از پزشکی که با اعضای داخلی بدن مانند: قلب-کلیه ها-روده ها-و ... سر و کار دارد) تخصص یافته اند.  آموزش تخصصی آنان شامل سه یا چهار سال تعلیمات پیشرفته بعد از به پایان رساندن دانشکده پزشکی است . متخصصان داخلی با آموزش بیشتر ممکن است در زمینه های خاص مثل: بیماریهای کلیوی(نفرولوژی) -قلب(کاردیولوژی) -غدد داخلی(آندوکرینولوژی)- خون (هماتولوژی)- سیستم ایمنی(ایمونولوژی)  فوق تخصص بگیرند.  ممکن است آنها زمینه کاری خود را به بیماریهای ویژه ای مانند سرطان(انکولوژی) -تورم مفاصل (روماتولوژی) یا آلرژی محدود کنند.                                      در اینجا سؤالاتی مطرح میشود که هنگام انتخاب پزشک باید از خود و دیگران بپرسیم:          *قضاوت سایر پزشکان جامعه نسبت به این پزشک چیست؟ اعتبار و شهرت نیک در میان همکاران بزرگترین عاملی است که پزشکان هنگام انتخاب پزشک خود در نظر میگیرند . توصیه پرستاران و سایر کارکنان خدمات درمانی را جویا شوید. آنها پزشکان را هنگام کار دیده اند و اغلب توانایی ارزیابی و قضاوت حرفه ای را دارند. همچنین میتوانید نظر دوستانی را که به آنها اعتماد دارید جویا شوید.  اگر شما پزشکی را در محل نمی شناسید تا از توصیه های او استفاده کنید - با بخش طب داخلی یا طب خانواده نزدیکترین دانشکده پزشکی تماس بگیرید. مرجع دیگر -بخش ارجاع امور پزشکی بیمارستان محل زندگی شماست . اگر چند پزشک به شما پیشنهاد شده است میتوانید بر مبنای عواملی مانند محل کار پزشک -طرف قرار داد بودن پزشک با بیمه درمانیتان یا احساس خود بعد از اولین ملاقات به انتخاب بپردازید.                                             *پزشک در کدام بیمارستان دارای امتیاز بستری کردن بیمار است؟ اگر در محل شما بیمارستان دانشگاهی وجود دارد -امتیاز بستری کردن نشاندهنده صلاحیت پزشک و آشنایی او با دانش روز پزشکی است. پزشکان در دانشکده به طور مداوم با همکاران خود در رابطه متقابل هستند و طرز کار آنها به طور منظم به وسیله سایر پزشکانی که قبلا ارزیابی شده اند مورد توجه قرار میگیرد.                       *آیا پزشک با بیمه درمانی شما طرف قرارداد است؟  آیا هزینه درمانی شما به شرکت بیمه تان فرستاده میشود یا باید مستقیما آن را بپردازید؟ این نکته مهم است زیرا در صورتی که پزشک با بیمه درمانی شما طرف قرارداد نباشد شما باید تفاوت هزینه درمانی و مبلغی را که بیمه پرداخت میکند بپردازید.                           *نهایتا شما باید با پزشک مورد نظر ملاقات و خود را به او معرفی کنید و ببینید آیا میتوانید به او اعتماد کنید و کلیه مسائل مربوط به سلامتی خود را با او مطرح کنید.  گاهی برای ملاقات اول هزینه ای تعلق نمیگیرد ولی اگر هزینه ای نیز داشت این سرمایه گذاری برای شروع برقراری ارتباط ارزشمند است. پزشک شما برای دقت و نکته سنجیتان ارزش قائل است زیرا اینگونه بیماران زیاد نیستند.                                                                     هنگام ملاقات به چند نکته توجه کنید:         *آیا توانسته اید برای ملاقات وقت بگیرید ؟اگر بیش از دو هفته در انتظار نوبت باشید نشاندهنده اینست که در آینده برای دیدن فوری پزشک خود دچار مشکل میشوید.                        *آیا پزشک نسبت به نشستن و گفتگو با شما قبل از شروع معاینه حساسیت دارد؟                    *آیا پزشک آزمایشهایتان را در صورت درخواست در دسترس شما قرار میدهد ؟                                 *آیا اتاق انتظار شلوغ است و شما باید مدت طولانی برای دیدن پزشک منتظر باشید؟  از سؤال کردن از بیماران منتظر در مورد شرایط معمول آنجا -اکراه نداشته باشید. پزشکانی که بیشتر از 20 دقیقه بیمارانی را که قبلا وقت گرفته اند منتظر میگذارند هنوز زمانبندی لازم برای استفاده از وقت خود و دیگران را نیاموخته اند.      در دیدارهای بعدی فرصت دارید طرز کار پزشک خود را ارزیابی کنید. از پزشکی که تشخیصی تلفنی میدهد و یا درخواست آزمایشهای گران و پر زحمت -برای مشکلی که به نظر کوچک میرسد درنگ نمیکند برحذر باشید.  توجه کنید که اغلب روشهای دیگری مثل : تغییر رژیم غذایی-تمرینات بدنی و تغییر عادت وجود دارند که ممکن است برای مشکلات جزئی بیشتر از دارو مؤثر باشند. 



تاريخ : جمعه 31 تیر1390 | 8:30 بعد از ظهر | نویسنده : دکترعسل اشعری
تصمیم در مورد انتخاب بیمارستان برای بستری شدن در اغلب موارد توسط پزشکی که برگزیده اید گرفته میشود و بستگی به جایی دارد که پزشک در آن امتیاز بستری کردن دارد. فرصتهای مناسبی وجود دارد که شما پزشک خود را بر اساس محلی که در آن کار میکند انتخاب کنید. این تصمیم مستلزم آن است که مطالبی در مورد بیمارستانهای محل خود بدانید.    مثلا اگر یک مرکز خوب زایمان در محل وجود دارد -ممکن است انتخاب یک متخصص زنان و زایمان که در این مرکز کار میکند -مناسب باشد -اگر شهر شما آن قدر خوش اقبال است که یک مرکز دانشگاهی در آن وجود دارد -ممکن است مایل باشید که یکی از اعضای هیئت پزشکی دانشگاه را انتخاب کنید -بخصوص اگر مشکل پزشکیتان پیچیده باشد.    بیمارستانهای دانشگاهی مزیتهای متعددی نسبت به بیمارستانهای دیگر دارند. پزشکان عضو معمولا با آخرین روشهای درمانی آشنا هستند و تواناییهای تشخیصی و درمانی وسیعی دارند. اغلب بیماران توسط بیش از یک پزشک معاینه میشوند -به همین دلیل احتمال نادیده گرفته شدن خطاها از معاینه توسط یک پزشک -کمتر است.    درست است که شما ساعت شش صبح توسط گروهی دانشجو و دستیار پزشکی سفید پوش محاصره میشوید ولی به یاد داشته باشید که آنها به خاطر سؤال کردن و فراگرفتن آخرین مهارتهای درمانی آنجا هستند و اگر مشکل پزشکی پیچیده ای دارید -این برایتان فضای نامطلوبی نیست.  هرچه بیشتر در زمینه مشکل درمانی شما نیرو صرف شود بهتر است.  در اینجا نکاتی است که باید به خاطر داشته باشید.                *اگر به شما یا یکی از اعضای خانواده تان توصیه شد که یک اقدام درمانی پیچیده -مثل جراحی قلب باز -انجام دهید عاقلانه است بیمارستانی را پیدا کنید که در منطقه یا کشور بیشترین موفقیت را در انجام این عمل داشته است.               *اگر نمودار مرگ و میر بیماران مشابه شما در بیمارستان مورد نظر از حد متوسط بالاتر است -میتوانید علت را از پزشک جویا شوید .                                                                                                                 کاستن از هزینه های بیمارستانی:   اگر خودتان عهده دار هزینه های بیمارستانی هستید و یا قسمتی از آن را که تحت پوشش بیمه نیستند باید بپردازید حتما علاقه دارید روشهایی را که هزینه ها را بدون لطمه زدن به کیفیت درمانی کاهش میدهد بدانید.                              ۱-از پزشک خود سؤال کنید که آیا قبل از بستری شدن میتوانید آزمایشها و پرتونگاریهای لازم را به طور سرپایی یا در آزمایشگاههای بیرون بیمارستان انجام دهید. انجام آزمایشها خارج از بیمارستان ارزانتر است و شما احتمالا یک یا چند روز در بستری شدن صرفه جویی میکنید.                          ۲-از پزشک خود بپرسید که آیا بستری شدن تنها راه درمان است. مثلا بسیاری از اقدامات جراحی که قبلا نیازمند بستری شدن در بیمارستان بود در حال حاضر به طور سرپایی انجام میشود.                             ۳-بسیاری از نمایندگان بیمه قبل از بستری شدن در موارد غیر فوریتی (غیر اورژانس) و مدت کوتاهی بعد از بستری شدن فوریتی (اورژانس) خواستار کسب مجوز هستند. اطمینان حاصل کنید که این مجوزها دریافت شوند.                 ۴-ببینید آیا بیمه شما خواستار جویا شدن نظر پزشک دیگر در مورد درمان تجویز شده هست یا نه .         ۵-در صورتحساب خود دقت کنید و ببینید بیش از روزهایی که بستری بوده اید یا برای اقداماتی که انجام نشده است -برایتان هزینه ای منظور نشده باشد.  به خاطر داشته باشید که برخی بیمه ها برای آزمایشهای معمول بیمارستانی که با دستور پزشک نباشند وجهی پرداخت نمیکنند. هنگام انجام اولین آزمایش خون یا ادرار -سؤال کنید که آیا این اقدامات طبق تجویز پزشک بوده است یا نه .                                         انتخاب بیمه درمانی: اگر شما یا همسرتان کار میکنید جای خوشوقتی است و مشمول بیمه درمان تکمیلی کارکنان که بیمه درمان گروهی نیز خوانده میشود قرار میگیرید. برای این نوع بیمه باید ارزش قائل شوید زیرا ارزانترین نوع بیمه درمانی قابل دسترس است.           اما اگر کار شخصی دارید یا کارفرمای شما تشکیلات کوچکی دارد که مشمول بیمه درمانی تکمیلی نمیشود و یا اگر امکاناتی که بیمه های درمانی اجتماعی اجباری فراهم میکند برای تأمین نیازهای بهداشتی شما کافی نیست -چه راه حلی وجود دارد؟      اینها شرایطی هستند که ضرورت بیمه درمانی فردی را برای پوشش و حمایت افراد و خانواده های غیر وابسته به گروههای صنفی -مطرح میسازد.

تاريخ : جمعه 17 تیر1390 | 3:30 بعد از ظهر | نویسنده : دکترعسل اشعری
هنگامی که پزشکتان یک عمل جراحی بزرگ یا یک برنامه درمانی پیچیده را توصیه میکند جویا شدن نظر متخصص دیگر در این زمینه اغلب مفید است . این فرصت خوبی است که ممکن است از یک عمل جراحی غیر ضروری یا یک درمان خطرناک جلوگیری کند . این نظر مشورتی دید شما را از وضعیت بیماری وسیعتر میکند و این امکان را فراهم میسازد که از بهترین نوع درمان استفاده کنید. تصور نکنید که با این کار به پزشک خود اهانت کرده اید -بلکه باید بدانید که انجام این عمل معقول به خاطر مسئولیتی است که در قبال سلامتیتان دارید.    قبل از ملاقات -از طریق فرستادن پرونده درمانی و نتایج آخرین آزمایشهای پزشکی خود به پزشک مورد مشاوره میتوانید در وقت و هزینه صرفه جویی کنید.  مطمئن شوید که نظر مشورتی به وسیله پزشک کاملا مستقلی داده میشود. این ممکن است به معنی لزوم انجام یک مسافرت باشد بخصوص اگر در مناطق روستایی زندگی میکنید ولی وقت و کوشش شما با ارزش است.  در اکثر موارد دو متخصص با هم موافقند . در غیر این صورت شما باید نظر پزشک ثالث را جویا شوید. حتی اگر برای این کار هزینه اضافه ای را متقبل میشوید بدانید که پولتان را بدرستی خرج کرده اید. وقتی مطمئن شدید تصمیمتان درست است توصیه های پزشک را بهتر پیگیری میکنید . بیمار خوب تمایل دارد زودتر بهبود یابد.                                                                       سؤالاتی که باید در مورد هر دوره درمانی بپرسید:      سؤالاتی که باید در مورد هر برنامه درمانی مورد نظرتان پاسخ داده شود و بخصوص پرسشهایی که در نظرخواهی دوم باید تأکید شود عبارتند از:        1-پزشک در مورد مشکل شما چه میگوید؟                     2-چه چیزی در درمان توصیه شده دخالت دارد؟              3-شما از درمان پیشنهادی احتمالا چه سودی میبرید؟                4- خطرهای همراه کدامند و احتمالا چگونه روی خواهند داد؟                   5-دوره نقاهت چه مدت طول میکشد و چه چیزی در آن دخالت دارد؟                          6-پیش بینی هزینه درمانی چقدر است؟ آیا بیمه شما همه آن را تقبل میکند؟                  7-اگر اقدام به درمان نکنید چه خواهد شد؟       8- آیا شیوه های دیگری برای درمان شما وجود دارد که در گام اول امتحان شوند؟ 



تاريخ : یکشنبه 4 تیر1391 | 9:56 بعد از ظهر | نویسنده : دکترعسل اشعری
 اگر قصد سفر به مناطق کوهستانی روآندا یا اقامت در کنار سلطان برنئی را دارید -باید علاوه بر مشورت با دفتر نمایندگی مسافرتی خود از رهنمودهای دیگری نیز استفاده کنید. اکثر مسافران هنگامی که خارج از کشور هستند توجه کمی به نیازهای پزشکی خود میکنند . برای سفر به مناطقی مثل کانادا-اروپا-و قطب جنوب -جمع آوری وسایلی بیش از تعدادی آسپیرین برای سفر  و یک عینک اضافی -ضرورتی ندارد. ولی بسیاری از مردم و همه مسافرانی که به کشورهایی مسافرت میکنند که طاعون در آنجا شایع است-میتوانند با دوراندیشی از وقوع مصیبت پیشگیری کنند.                                        واکسیناسیون: به مسافران کشورهایی که در آنجا بیماریهای مسری شایع است توصیه میشود -و در برخی موارد الزامی است که واکسن های خاصی را دریافت کنند. حصبه(تب تیفوئیدی) در افریقا-آسیا و امریکای مرکزی و جنوبی شایع است و یا در بیشتر نقاط آسیا -خاور میانه -افریقا و برخی نقاط اروپا وجود دارد. تب زرد در مناطق گرمسیری افریقا و امریکای جنوبی یافت میشود و واکسن آن در مراکز تأیید شده واکسیناسیون تب زرد قابل دسترسی است. به مسافران نپال و هندوستان توصیه میشود که علیه مننژیت واکسینه شوند. افرادی که بیش از 3 هفته در آسیا اقامت میکنند -باید علیه ویروس ژاپنی التهاب مغز -نوع B واکسینه شوند.  ناقل این ویروس پشه است و در صورت گرفتاری مغز همواره کشنده است.              ویروس فلج اطفال در بسیاری از کشورهای در حال توسعه شایع است و با وجود ایمن سازی در دوران کودکی -واکسیناسیون توصیه میشود. زیرا به نظر میرسد که ایمنی با گذشت زمان کاهش می یابد. برخی از متخصصان توصیه میکنند که مسافران چین برای پیشگیری از عفونت هپاتیت (التهاب کبدی) نوع A یکبار تزریق ایمینوگلوبولین انجام دهند. شهر شانگهای چند سال پیش گرفتار شیوع این بیماری شده بود.  اگر بعد از سال 1956 میلادی متولد شده اید با پزشک خود در مورد واکسیناسیون مجدد علیه سرخک-اوریون-سرخجه-مشورت کنید.  برای کسب اطلاع در مورد ضرورت انجام واکسیناسیونهای دیگر -قبل از حرکت با اداره بهداشت محلی -دفتر نمایندگی مسافرتی خود و یا خطوط مسافرتی بین المللی -تماس بگیرید .                                     مالاریا : مالاریا یک بیماری انگلی است که به وسیله پشه منتقل میشود و در بسیاری از قسمتهای افریقا-امریکای جنوبی و مرکزی -هند و جزایر اقیانوس آرام -به صورت یک مشکل جدی بهداشت عمومی درآمده است. در حال حاضر روش مؤثری برای ایمن سازی علیه مالاریا وجود ندارد ولی آنتی بیوتیک کلروکین اغلب علیه بیماری نقش محافظت کننده دارد. توصیه میشود که برای پیشگیری -مصرف این دارو 2 هفته قبل از مسافرت شروع شود و سپس به طور هفتگی در حین اقامت در مناطقی که بیماری شیوع دارد- مصرف شود. بعد از ترک محل نیز مصرف آن باید به مدت 8 هفته ادامه یابد.   در بعضی مناطق -مالاریا نسبت به کلروکین مقاوم شده است. در این موارد به شما توصیه میشود که از آنتی بیوتیک مفلوکین استفاده کنید یا داکسی سایکلین را جایگزین آن سازید. در صورت بروز علائم مالاریا (علائم شبیه انفلوانزا-مثل سر درد-لرز-تب-تهوع-استفراغ-منگی) پزشک مسافرتی شما ممکن است برایتان داروی فانسیدار را تجویز کند. کلیه این داروها باید در کودکان به مقدار متناسب با وزنشان مصرف شود.                 استفاده از این داروها در بیماران کبدی باید توسط پزشک مورد تجدید نظر قرار گیرد و کلیه افرادی که در دراز مدت از آنها به منظور پیشگیری استفاده میکنند باید به طور ادواری تحت مراقبت قرار گیرند. اگر به طور منظم از داروی دیگری استفاده میکنید -در مورد امکان تداخل دارویی با داروهای ضد مالاریا با پزشک مشورت کنید. اطمینان حاصل کنید که میزان و روش مصرف دارو در نسخه نوشته شده است و شما دستور مصرف آن را یاد گرفته اید. داروها را در ظرف مخصوص نگهداری کنید.  به طور کلی مصرف داروهای ضد مالاریا هنگام حاملگی ممنوع است . توصیه میشود که خانمها در سنین باروری در صورت مصرف این داروها حامله نشوند و تا حد امکان سفر خود را به مناطق شیوع بیماری تا ختم حاملگی به تعویق اندازند. همراه داشتن مواد ضد حشره (این مواد روی پوست یا لباسهای رو پاشیده میشوند و با حشره کشها که روی حشرات پاشیده میشوند تفاوت دارند) اقدام مناسبی است. در صورتی که در مناطق شیوع بیماری قصد چادر زدن در فضای باز دارید -از پشه بند استفاده کنید .                                                             اسهال مسافران : حدود یک سوم کلیه مسافران غربی که به کشورهای در حال توسعه یا توسعه نیافته مسافرت میکنند -دچار اسهال میشوند.  این عارضه 3 تا 5 روز طول میکشد و اغلب با تهوع -انقباضات روده ای -و گاهی تب همراه است. شایعترین علت آن ویروسها و باکتری اشریشیاکولی است که بویژه در افریقا -امریکای مرکزی و جنوبی -کشورهای مدیترانه ای و خاور میانه و آسیای جنوب شرقی شایع اند.   بهترین راه پیشگیری از اسهال رعایت احتیاط در خوردن و نوشیدن است. برای کاهش عوامل خطر از این رهنمود ها پیروی کنید.                   *رستورانهایی را که از نظر بهداشتی معروف هستند انتخاب کنید.                              *از فروشندگان کنار خیابان غذا نخرید.                    *از غذاهای پخته و میوه های قابل پوست کندن استفاده کنید.                           *از آب شیرها (برای مناطقی که آب جاری از این شیرها بخوبی ضد عفونی نمیشود) برای نوشیدن و مسواک زدن و از قطعات یخ استفاده نکنید.                 *از نوشابه های شیشه ای گاز کربنیک دار استفاده کنید. گاز کربنیک محیط اسیدی ایجاد میکند که برای رشد موجودات ذره بینی نامطلوب است.                               عارضه جدی اسهال از دست رفتن آب و املاح بدن است.   در موارد خفیف به مقدار زیاد از مایعات شفاف مثل آبمیوه -نوشابه سودا-چای و آب ضدعفونی شده استفاده کنید.  برای ضد عفونی کردن آب آن را 10 دقیقه بجوشانید -یا مطابق دستور عمل به آن قرص ید دار یا هیپوکلریت بیفزایید. برای موارد اسهال شدید -از روش دو لیوان به طریق زیر استفاده کنید.             ***2 لیوان فراهم کنید . در اولی حدود 250 گرم(یک لیوان پر) آبمیوه -نصف قاشق چایخوری عسل یا شکر و مقدار کمی نمک بریزید. در لیوان دوم حدود 250 گرم آب گازکربنیک دار یا تصفیه شده به علاوه نصف قاشق چایخوری جوش شیرین بریزید. از این لیوانها تا رفع تشنگی به طور متناوب بنوشید. علاوه بر این حدود 60 گرم پپتوبیسمول چهار بار در روز تا رفع علائم مصرف کنید.  در اسهال شدید مقدار زیادی پتاسیم از دست میدهید که میتواند به آسانی منجر به خستگی شود. بهترین منابع پتاسیم موز-آب پرتقال-سوپ گوشت صاف شده (به علاوه تکه های گوشت) و کوکاکولا هستند.  شما در می یابید که غذاهای نرم و ساده مطلوبترند بخصوص اگر تهوع و انقباضات روده ای داشته باشید. اگر آنتی بیوتیک تجویز شده در اختیار دارید آن را طبق دستور مصرف کنید و یا به پزشک محلی مراجعه کنید.  از داروی یدوکلروهیدروکسی کین که در بسیاری از کشورها به عنوان وایوفرم یا انترووایوفرم عرضه میشود -استفاده نکنید . زیرا میتواند باعث آسیب عصبی شدید و کوری شود. وجود خون در مدفوع و تب بالا نشانه خطرناکی است و لزوم مراجعه فوری به پزشک را گوشزد میکند. در این صورت ضرورت استفاده از آنتی بیوتیک تقریبا قطعی است. داروهایی که اغلب تجویز میشوند عبارتند از :  پپتوبیسمول-که بدون نسخه قابل خریداری است - و لوموتیل (مخلوط دیفنوکسیلات و سولفات آتروپین) که با نسخه باید تهیه شود و باعث کندی حرکات روده میشود . مقدار مصرف پپتوبیسمول در بزرگسالان 2 قرص (یا 2 قاشق غذاخوری از شربت آن) هر چهار ساعت و بر حسب نیاز تا 8 بار در 24 ساعت است. در مورد میزان مصرف در کودکان به برچسب تولید کننده دارو توجه کنید. در صورتی که به آسپیرین حساسیت دارید از پپتوبیسمول استفاده نکنید.  لوموتیل نیز به همان اندازه مؤثر است اگر چه مخدر بوده و ممکن است باعث عوارض جانبی بیشتر مثل خواب آلودگی و خشکی دهان شود. مقدار مصرف توصیه شده برای بزرگسالان 2 قرص چهار بار در روز است. لوموتیل را به کودکان کمتر از 2 سال ندهید. اگر بعد از یک تا دو روز بهبود نیافتید یک آنتی بیوتیک مثل تری متوپریم سولفامتوکسازول (کوتریموکسازول یا باکتریم) میتوانید مصرف کنید. مطلوبترین داروهایی که برای پیشگیری از اسهال مصرف میشود پپتوبیسمول-لوموتیل و باکتریم (کوتریموکسازول) هستند. با این حال اکثر صاحب نظران آنتی بیوتیک را به علت عوارض جانبی اش به عنوان پیشگیری توصیه نمیکنند.  پپتوبیسمول برای آنکه مؤثر واقع شود باید به مقدار 60 گرم چهار بار در روز مصرف شود و نمیتوان از آن به عنوان حداقل اقدام ممکن نام برد. مصرف دارو به عنوان پیشگیری احتمالا باید به مسافرانی محدود شود که نمیتوانند بیماری را تحمل کنند مثل کسانی که سرگرم کار تجاری-ورزش قهرمانی و امور دولتی هستند. در مورد بقیه افراد باید دوراندیش بود.       تجویز دارو : شما طبعا داروهای تجویز شده خود را هنگام مسافرت همراه میبرید . برای مواردی مثل تمام شدن یا گم کردن داروها یک نسخه اضافی همراه داشته باشید. سعی کنید این نسخه با معادلهای ژنریک نوشته شود زیرا بسیاری از داروهای تجارتی در خارج از کشور در دسترس نیست . آگاه باشید که برخی کشورهای اروپایی نسخه های خارجی را معتبر نمیدانند -انگلستان یکی از این کشورهاست.  اگر به شهرهایی که در ارتفاعات قرار دارند (مثل کاتماندو-کوزکو-لاپاز) سفر میکنید و مشکل قلبی یا ریوی دارید -درخواست از پزشکتان برای تجویز داروی استازولامید (دیاموکس) مفید خواهد بود. این دارو دفعات تنفس و انتقال اکسیژن به خون را افزایش میدهد و از تنفس ادواری (که هنگام خواب در ارتفاعات تقریبا عمومیت دارد) نیز جلوگیری میکند. (میتوانید به پست بیماری ارتفاعات در فهرست موضوعی کمکهای اولیه مراجعه کنید) . به طور کلی این موارد پیچیده و برای به خاطر سپردن بیش از حد به نظر میرسد . با این حال اگر یک مسافر معمولی هستید برای هر نقطه ای که قصد سفر داشته باشید -کاملا ایمن خواهید شد. ممکن است با نادیده گرفتن اکثر این اقدامات احتیاطی نیز به طور قابل قبولی سلامت بمانید. با وجود اینکه سفر به نقاط دیدنی دنیا بسیار وسوسه انگیز و جالب است ولی من اکیدا انجام این اقدامات را توصیه میکنم. همه ساله مسافران بیشتر و بیشتری به نقاط دوردست کره خاکی دسترسی می یابند و این معیارها را با جدیت اجرا میکنند یا تمایل به اجرای آن دارند. سالنامه های پزشکی پر از سرگذشت افرادی است که این اقدامات را انجام نداده اند. 




تاريخ : یکشنبه 14 خرداد1391 | 2:27 بعد از ظهر | نویسنده : دکترعسل اشعری
مطالبی که در این پست (اهدای خون به خود) توضیح داده شده است مطابق با قوانین و امکانات  پزشکی امریکا میباشد و ممکن است در کشورهای مختلف  شرایط و امکانات متفاوت باشد.                                                                                   اگر قرار است یک عمل جراحی انتخابی انجام دهید -یعنی در نظر است که یک عمل جراحی غیر فوریتی مثل تعویض مفصل ران به لگن یا یک جراحی پلاستیک برایتان انجام شود -ممکن است تمایل داشته باشید که برای انتقال خون حین عمل در صورت نیاز از خون خودتان استفاده شود . انتقال خون خودی -بی خطرترین خونی است که میتوانید دریافت کنید زیرا احتمال واکنش ناشی از انتقال خون یا ابتلا به بیماریهایی که از طریق انتقال خون سرایت میکنند -با بهره گیری از خون خودی عملا صفر است.             خطرهای استفاده از خون ذخیره شده چیست ؟ با وجود آزمایش از نظر وجود ویروس مولد نقص ایمنی (عامل بیماری ایدز)  در مورد کلیه خونهایی که به بانک خون اهدا میشوند -تعدادی از گیرندگان خون در امریکا سالانه به این عفونت مبتلا میشوند.  در موارد نادری که خون در مراحل ابتدایی بیماری و قبل از ایجاد پادتن این ویروس -گرفته میشود -آزمایش رایج از نظر ویروس اچ.آی.وی  قادر به کشف وجود ویروس نیست.  خطر ابتلا به ایدز از خونهای ذخیره شده تنها یک در 40 هزار تا یک در 250 هزار است .خطر ایجاد عوارض جدی نامطلوب در اثر بیهوشی عمومی حدود یک در 1600 است. (آمارهای ذکر شده مربوط به امریکا میباشد). با وجود دقت در تعیین گروه خونی و قیاس متقابل خون شما با خون اهدایی ذخیره شده-گاهی واکنشهای شدید ناشی از انتقال خون (مثل واکنش حساسیتی یا تجمع گلبولهای قرمز خون که باعث آسیب ریه ها میشود) روی میدهد. به این ترتیب اهدای خون به خود که کلیه این عوارض نامطلوب را از بین میبرد -در صورت امکان بسیار معقولانه است.                                                                                                                   چه باید کرد : باید از پزشک خود بپرسید که آیا جراحی انتخابی شما ممکن است نیاز به انتقال خون داشته باشد یا نه . اگر اینطور است -پزشکتان هماهنگیهای مورد نیاز را با نزدیکترین بانک خون انجام خواهد داد. در موقع مقرر وضعیت شما توسط کارکنان بانک خون و از طریق گرفتن یک شرح حال پزشکی کوتاه -معاینه مختصر و انجام آزمایش خون برای کسب اطمینان از عدم کم خونی -بررسی خواهد شد.  اگر پزشک پس از مشورت با مسئول امور پزشکی بانک خون مشخص نمود که وضعیت شما برای اهدای خون قابل قبول است -شما میتوانید بسته به نیاز پیش بینی شده تا مدت شش هفته و هفته ای تا یک واحد خون (حدود نیم لیتر) بدهید.  آخرین دفعه اهدای خون باید حداقل 3 روز قبل از عمل جراحی باشد تا فرصت برای جایگزینی خون اهدایی فراهم شود.                                 خون ذخیره شده منجمد چیست ؟ همگام با افزایش تمایل به استفاده از اهدای خون خودی در امریکا -برخی از تولید کنندگان موقع شناس برای جمع آوری -انجماد و ذخیره خون به منظور اعمال جراحی انتخابی یا فوریتی که ممکن است در آینده مورد نیاز باشد -وارد بازار شدند. خون منجمد در این شرکتها که در نقاط مختلف امریکا پراکنده اند تا 3 سال قابل ذخیره سازی است. ولی صلیب سرخ امریکا و مؤسسه ملی بهداشت این خدمات پر هزینه را تأیید نمیکنند. تجربیات جاری نشان میدهد -امیدوار بودن به اینکه این ذخیره خون منجمد در موارد فوریتی به موقع ذوب -آماده -آزمایش و ارائه گردند -واقع بینانه نیست. برای اعمال جراحی انتخابی -اقدامی که قبلا ذکر شد کافی و ارزانتر است.                                                             



تاريخ : شنبه 16 اردیبهشت1391 | 10:28 بعد از ظهر | نویسنده : دکترعسل اشعری
پزشک نسخه ای مینویسد -شما آن را تهیه میکنید -دارو را به مصرف میرسانید و فورا بهبود می یابید .آیا براستی معمولا اینطور است ؟ متأسفانه در بسیاری از موارد جواب منفی است. اداره غذا و دارو چنین ارزیابی کرده است که :  *دو سوم تمام بیمارانی که به مطب پزشکان مراجعه میکنند نسخه دریافت میکنند ولی حدود 20 درصد آنها هرگز آن نسخه را نمیپیچند.                            *حدود نیمی از نسخه ها تأثیر مطلوب ندارد زیرا داروها به طور نامناسب مصرف میشوند.                  *حدود 12 تا 20 درصد بیماران داروی دیگران را مصرف میکنند.                              *متجاوز از 10 درصد موارد بستری در بیمارستان مربوط به استفاده نادرست از داروهای تجویز شده است. به طوری که داروها به مقدار زیاد یا کم و یا به صورت تلفیقی نادرست مصرف میشوند. در میان افراد مسنتر این مسئله شایعتر است.                        *بیش از 20 درصد موارد پذیرش در آسایشگاهها مربوط به مصرف خودسرانه و نامناسب دارو است.                        *60 درصد کلیه بیماران -داروهای خود را نمیشناسند.                              این آمارها دلگرم کننده نیست . موارد زیر 5 مورد از شایعترین خطاهایی است که بیماران درباره داروهای خود مرتکب میشوند.                           1-نسخه خود را اصلا نمیپیچند و بنا براین هیچ دارویی مصرف نمیکنند . چه کسی میداند چرا افرادی که یک مشکل واقعی دارند و برای ملاقات با پزشک وقت و هزینه صرف میکنند -توصیه های او را نادیده میگیرند؟  شاید آنها تصور میکنند سرطان داشته اند و هنگامی که در می یابند تنها مبتلا به فشار خون بالا هستند از بخت خود شکرگزار میشوند و اطمینان می یابند که فردا را خواهند دید و نسخه را به گوشه ای می اندازند.                              2- دارو را به مقدار زیاد یا کم مصرف میکنند. بسیاری از مردم در فرهنگی با برداشت عامیانه از پزشکی رشد کرده اند و عادت ندارند تا بستر مرگ به پزشک مراجعه کنند. آنها احساس میکنند که بهترین درمان و میزان مصرف داروی مناسب خود را میدانند. در واقع اکثر مردم قادر به پیروی از دستورات کتبی نیستند.                   3- دارو را در فواصل نادرست مصرف میکنند. (به دفعات زیاد یا کمتر از حد کافی)                                      4-مصرف یک یا چند نوبت دارو را فراموش میکنند.                   5-مصرف دارو را خیلی زود قطع میکنند. این اشتباه بخصوص در مورد آنتی بیوتیکها که معمولا 7 تا 10 روز تجویز میشوند روی میدهد. بیماران هنگامی که بعد از 3 روز احساس بهبودی میکنند-تمایل به قطع مصرف آنتی بیوتیک دارند -در این صورت خطر باقی ماندن عفونت که درمانش ممکن است مشکل باشد وجود دارد.  اگر داروی خود را طبق دستور مصرف نکرده اید به خاطر داشته باشید که این نکته را هنگام مراجعه مجدد به پزشک بازگو کنید -زیرا پزشک ممکن است تصور کند که شما پاسخ مناسب نسبت به دارو نداده اید و داروی دیگری (انتخاب دوم) تجویز نماید.   با توجه به موارد فوق آیا ما مردم بیخردی هستیم؟ من اینگونه فکر نمیکنم. در عوض معتقدم که دو مسئله عمومی وجود دارد که باید با آن برخورد کرد و برآن چیره شد. مسئله اول این است که اکثر ما این درک را داریم که مصرف قرص تا حدودی زیان آور است و باید تا حد امکان از مصرف آن خودداری کرد.  مسلما باید از مصرف قرص غیر ضروری خودداری شود.  اما تنها افراد واقعا مغرور معتقدند که از پزشک بیشتر میدانند. مسئله دوم اینست که مصرف مناسب دارو بسیار مهمتر از آن چیزی است که بسیاری از بیماران تصور میکنند. مصرف غیر معقولانه داروها میتواند منجر به عواقب بسیار جدی شود.                                                                                                      واکنشهای زیان آور دارویی : همه افراد نسبت به داروها واکنش مشابه ندارند. تقریبا همه داروها دارای یک یا چند عارضه جانبی یا واکنش زیان آور هستند. طیف این واکنشها از خفیف (بثورات جلدی-سر درد-خواب آلودگی) تا شدید(کم خونی-خونریزی-شوک) گسترش دارد. اگر با یک علامت نامطلوب مواجه شدید مصرف دارو را قطع کنید و با پزشک تماس بگیرید. همیشه از پزشک خود سؤال کنید که چه انتظاری از داروی تجویز شده باید داشت و آیا این دارو با عوارض جانبی شایعی همراه است. در بسیاری از موارد داروساز نیز میتواند در دادن این اطلاعات به شما کمک کند.                                            تداخل دارو با دارو: بسیاری از مردم بیش از یک دارو در یک زمان مصرف میکنند. گاهی اثر این داروها تداخل میکند و منجر به افزایش یا کاهش عمل یکی از آنها میشود. به عنوان مثال -آنتی هیستامین ها اغلب باعث تقویت و افزایش تأثیر تسکین دهنده آرامبخش ها و ضد دردها میشود.  این عارضه جانبی ناخواسته برای یک سوزنبان به عنوان یک شغل پر مخاطره میتواند فاجعه امیز باشد. آنتی اسیدها جذب تعداد زیادی از داروها مثل پروپرانولول -دیژیتال-انتی بیوتیکها و آرامبخش ها را کند یا سریع میکند و گاهی تأثیرات آنها را غیر قابل پیش بینی میسازد.  تعدادی از داروها نیز باعث کاهش تأثیر داروهای خوراکی پیشگیری از حاملگی میشوند. این داروها شامل برخی آنتی بیوتیکها -باربیتورات ها-ضد تشنج ها-مسکنها-و داروهای ضد التهاب میباشد.  فهرست این موارد طولانی و پیچیده است.  هنگامی که پزشک نسخه جدیدی برایتان مینویسد -داروهایی را که اخیرا مصرف کرده اید به او بگویید و یا بهتر است شیشه های داروها را بیاورید و نشان دهید . اگر این نکته را فراموش کردید -فهرست این داروها را هنگام پیچیدن نسخه جدید نزد دارو ساز ببرید و از او بپرسید که آیا امکان تداخل دارویی با داروهایی که قبلا مصرف کرده اید وجود دارد.                                                        تداخل دارو با الکل: مصرف طولانی الکل میتواند باعث ایجاد تغییراتی در کبد شود و باعث تسریع سوخت و ساز (خرد شدن و دفع از بدن) برخی داروها و در نتیجه باعث کاهش تأثیر آنها شود.  از طرف دیگر سیروز (تشمع کبدی) الکلی ممکن است قابلیت کبد را در سوخت و ساز داروها کاهش دهد و باعث طولانی شدن اثر آنها شود.  به عنوان مثال -مصرف داروهای کند و سست کننده مثل والیوم (دیازپام) و دارون (پروپوکسی فن هیدروکلراید) به همراه مقادیر زیاد الکل باعث افزایش شدید تأثیر دارو و حتی مرگ (نهایت عوارض دارویی) میشود.  استامینوفن (که با نامهای تجارتی تایلانول-دارتیل-پانادول -فروخته میشود و در ترکیبات دارویی بسیاری وجود دارد) باید مورد توجه ویژه معتادان به الکل قرار گیرد.  تغییرات خاصی که در کبد معتادان طولانی مدت به الکل ایجاد میشود مسئول تبدیل استامینوفن به ماده ای است که شدیدا برای کبد سمی میباشد . مصرف الکل به مقدار زیاد و در طولانی مدت منجر به نارسایی مصیبت بار کبد خواهد شد.                                            تداخل دارو با غذا : غذا حاوی مواد گوناگونی است که ممکن است باعث تسریع -کندی و یا اختلال در جذب داروها شود. مثال رایج آن تداخل شیر و پنیر در جذب تتراسیکلین است.  کلسیم موجود در فراورده های لبنی به این آنتی بیوتیک متصل میشود و از جذب آن جلوگیری میکند و به این ترتیب اثر آن را کاهش میدهد. یکی دیگر از موارد تداخل دارو با غذا مربوط به گروهی از داروهای آرامبخش به نام مهار کننده های مونو آمینواکسیداز است که برای درمان افسردگی و فشار خون به کار میروند . این داروها با تیرامین که یک اسید آمینه است و در خوراکیهایی مثل پنیر سفت ایتالیایی-شراب قرمز ایتالیایی-جگر مرغ و تعداد زیادی از غذاهای دیگر یافت میشود -واکنش نشان میدهند.  در نتیجه فشار خون ممکن است به میزان خطرناکی افزایش یابد.  پزشک در صورت تجویز یکی از مهار کننده های مونو آمینو اکسیداز بدون شک شما را نسبت به این تداخلها آگاه خواهد کرد.  ولی خودداری از مصرف غذاهای خطرناک به عهده شماست. نسبت به شناختن این غذاها اطمینان حاصل کنید.               بعضی از داروها میتوانند باعث کمبود مواد مغذی شوند بنابراین تنظیم رژیم غذایی برای تأمین ویتامینها و مواد معدنی از دست رفته ضروری است.  به عنوان مثال داروی ضد فشار خون هیدرالازین و داروی ضد سل ایزونیازید میتواند ذخایر ویتامین B6 بدن را تخلیه کند. دیلانتین که یک داروی ضد صرع است میتواند باعث کمبود ویتامین D و اسید فولیک شود.  تعدادی از داروها شامل کلشی سین که در درمان نقرس به کار میرود و برخی داروهای ضد بیماری قند میتوانند در جذب ویتامین B12 اختلال ایجاد کنند.  مصرف طولانی مدت داروهای مدر (ادرار آور) مثل کلروتیازید  میتواند بدن شما را از پتاسیم تخلیه کند و باعث ضعف و افزایش خطر مصرف داروهایی مثل دیژیتال شود.  از دست رفتن پتاسیم را میتوان با افزایش مصرف غذاهای غنی از پتاسیم مثل موز- میوه های مغز دار (مثل گردو) -پرتقال- گوجه فرنگی-سیب زمینی-انجیر و کشمش- جبران کرد.  پزشک ممکن است به عنوان مکمل -پتاسیم تجویز کند.                                                                          واکنشهای دارویی نسبت به خورشید و گرما : تعدادی از داروها میتوانند مقاومت بدن را نسبت به گرما و اشعه ماورای بنفش تغییر دهند و خطر گرمازدگی در هوای گرم و آفتاب سوختگی را افزایش دهند.  اگر شما یکی از داروهای زیر را مصرف میکنید  باید از گرمای زیاد و بی آبی بپرهیزید و خود را با استفاده از آفتاب گیر -کلاه محافظ و لباس در مقابل آفتاب محافظت کنید.        داروهایی که خطر آفتاب سوختگی را افزایش میدهند: داروهای خوراکی پیشگیری از حاملگی (استروژن و پروژستین ) --آمی تریپتیلن --پرومتازین--سولفامتوکسازول--تتراسیکلین -داکسی سیکلین--تریامترن--                                                داروهایی که خطر گرمازدگی را افزایش میدهند: آتروپین --دیازپام--فوروزماید--هیدروکلروتیازید--                                    چه کارهایی میتوانید در مورد داروهای خود انجام دهید: مطالبی که ذکر شد اگر هیچ سودی نداشته باشد باید شما را متقاعد کرده باشد که مصرف دارو به آن سادگی که به نظر میرسد نیست.  شما به عنوان بیمار (و نسبت به شرایط مورد نظر والدین یا پرستار)  باید از مشکلات بالقوه آگاه باشید. اینها مواردی است که همواره باید انجام شود.   به پزشک خود بگویید که :                             *چه داروهایی را به طور منظم مصرف میکنید.                          *آیا نسبت به دارویی واکنش حساسیتی دارید                        *آیا تحت درمان پزشک دیگری هستید.                     *آیا حامله یا در حال شیر دادن هستید.                            *آیا مبتلا به بیماری قند یا بیماریهای کبد و کلیه هستید.                            *آیا تحت رژیم غذایی خاصی هستید.                     *آیا الکل یا توتون مصرف میکنید.                               از پزشک خود سؤال کنید :                      1-اسم دارویی را که تجویز میکند چیست؟ قبل از فراموش کردن آن را یادداشت کنید.                2- چه انتظاری از این دارو میرود و چه زمانی تغییر در علائم و حال مزاجی شما پیش بینی میشود؟ بسیاری از بررسیها نشان داده است که برخی از پزشکان آن قدر دقیق نیستند که در مورد داروهای تجویز شده به بیماران توضیح دهند.  ولی همه آنها در صورت پافشاری شما این کار را خواهند کرد.                   3-چه عوارض جانبی ای ممکن است ایجاد شود ؟                    4-دارو باید چگونه مصرف شود ؟ آیا ((چهار بار در روز )) به معنی همراه هر وعده غذا و هنگام خواب است یا منظور هر شش ساعت یکبار است؟  آیا دارو باید همراه غذا و یا قبل از آن مصرف شود؟                        5- چه مدت باید دارو مصرف شود؟ آیا میتوانید هنگام احساس بهبودی آن را قطع کنید؟                6- آیا غذاها یا نوشیدنیهایی هستند که باید از آنها پرهیز کنید؟               7- آیا داروهایی هستند که باید از مصرف آنها خودداری ورزید؟                          8- آیا میتوانید نسخه را تجدید کنید یا مراجعه مجدد ضروری است؟ قبل از تجدید نسخه با پزشک در مورد ضرورت ادامه مصرف دارو مشورت کنید.                                                           از داروساز خواهش کنید :              *به شما در مورد برچسب مصرف دارویی که متوجه نمیشوید توضیح دهد.اکثر مردم قبل از مطالعه برچسب مصرف دارو از داروخانه خارج میشوند. موقع سؤال کردن هنگامی است که دارو ساز در مقابل شماست.                               *دارو را در ظرف مناسب به شما ارائه کند . اگر در خانه کودک خردسال ندارید و باز کردن بسته بندیهای ویژه جلوگیری از دسترسی اطفال برایتان مشکل است نوع دیگر بسته بندی را تقاضا کنید.                           روش مناسب برخورد با دارو : 1-هرگز داروی دیگران را مصرف نکنید و داروی خود را به آنها ندهید.                     2- داروهای باقیمانده را در چاه دستشویی ریخته و نابود کنید. داروهایتان را از دسترس اطفال دور کنید. بیش از یک سوم کل مسمومیتهای اطفال ناشی از داروهای تجویز شده به پدر بزرگها و مادر بزرگهاست.                       3- قرصها و کپسولها را با آب معمولی مصرف کنید مگر دستور مصرف طور دیگری باشد.  بهتر است ابتدا یک جرعه آب جهت نرم کردن مری خود بنوشید. بایستید و مقدار زیادی اب برای هدایت دارو به معده تان میل کنید. به عنوان مثال آسپیرین میتواند در مری گیر کند و باعث سوزش یا زخم در سطح مخاطی شود.  برای به جلو راندن دارو -موز یا یک خوراکی نرم دیگر مصرف کنید. دارو را در حالت دراز کش مصرف نکنید.                      4-هیچ گاه دارو را در تاریکی مصرف نکنید. بیدار شدن همسر خفته شما بهتر از مسموم شدن است.                 5-هرگز داروها را به شکل گرد مصرف نکنید و آنها را در آب فراوان حل یا با آن مخلوط کنید.                         6- اگر شیر میدهید نسبت به مصرف دارو توجه خاص داشته باشید. بسیاری از داروهای تجویز شده یا بدون نسخه در شیر ترشح میشود و میتواند روی کودک شما بخصوص اگر نوزاد و نارس باشد اثر بگذارد.   این داروها عبارتند از:  کافئین(قهوه-چای-نوشابه های غیر الکلی)- الکل-مخدرها-باربیتوراتها- آرام بخشها (والیوم-لیبریوم) - استامینوفن -آنتی هیستامین ها-ضد احتقان ها- گشاد کننده های برونش-انتی بیوتیکها-نیکوتین-سایمتادین - و غیره. همواره هنگام مصرف یک دارو از پزشک خود سؤال کنید که ایا مجاز به ادامه شیر دادن هستید یا نه .                      داروهای بدون نسخه : طبق قانون -مصرف عمومی داروهای بدون نسخه و خارج از نظارت پزشکی باید بدون خطر باشد. ولی بدون خطر بودن به معنی نداشتن عوارض جانبی و بی ضرر بودن کامل نیست.  شما باید برچسب ها و مندرجات داخل بسته بندی داروهای بدون نسخه را هنگام خرید مطالعه کنید. دارو را به روش توصیه شده مصرف کنید مگر آنکه پزشکتان دستور دیگری داده باشد.  تولید کنندگان دارو میتوانند قدرت اثر محصولات خود را تغییر دهند. آنها همچنین دستور مصرف را طبق اطلاعات جدید به دست آمده در مورد کاربرد و عوارض جانبی داروها تغییر میدهند. اگر به طور مرتب از داروهای بدون نسخه استفاده میکنید برای کسب اطمینان از عدم تغییراتی که شما از آن مطلع نیستید به دستور مصرف توجه نمایید.   برخی از داروهای بدون نسخه میتوانند باعث وابستگی دارویی شوند. چند مثال که معمولا با آن برخورد میشود عبارتند از :               *ملین ها : مصرف مکرر ملین ها ممکن است باعث وابستگی شود به طوری که نتوانید بدون آنها اجابت مزاج منظم داشته باشید. ملین های محرک مثل بیزاکودیل بیشترین قابلیت ایجاد وابستگی را دارند.  ملین های افزاینده حجم مثل متاموسیل-فیبرال- سروتان-و غیره کمتر تمایل به ایجاد وابستگی دارند ولی همه ملین ها بالقوه دارای این خاصیت هستند .  برای رهایی از وابستگی به ملین ها -الیاف گیاهی رژیم غذایی خود بخصوص میوه و سبزیها را افزایش دهید و حداقل 2 لیتر مایع (غیر الکلی) در روز بنوشید. (مصرف کم آب احتمالا شایعترین علت یبوست است) . اگر از داروهای مدر (ادرار آور) یا الکل استفاده میکنید باید میزان مایع مصرفی خود را برای جبران ازدیاد ادرار -افزایش دهید.                                                                                 اسپریهای بینی : از افشانه ها یا اسپریهای بینی محتوی ضد احتقانها بیش از 3 روز استفاده نکنید.  آنها اغلب ایجاد یک واکنش برگشتی میکنند که منجر به افزایش گرفتگی بینی میشود.                                         قطره های چشمی : قطره های چشمی حاوی مواد ضد احتقان (مثل تتراهیدرازولین) گاهی برای کاهش قرمزی ناشی از برجسته شدن عروق خونی چشم به کار میروند. این داروها نیز میتوانند مثل اسپریهای بینی ایجاد واکنش برگشتی نمایند. قطره های چشمی را بیش از 48 ساعت به کار نبرید و در صورت باقی ماندن قرمزی به پزشک مراجعه کنید.                                                                                                 شربت های سرفه کدئین دار : کدئین یک داروی عالی برای از بین بردن سرفه است ولی مانند هر داروی مخدر دیگر باعث اعتیاد میشود.  در مورد سرفه مزمن از شربتهای سرفه نالدکون سی ایکس یا رینا سی استفاده نکنید. کودکان -خانمهای حامله و مادران شیر ده بدون نظر پزشک نباید از داروهای کدئین دار استفاده کنند.       آخرین هشدار : قبل از مصرف هر نوع داروی بدون نسخه به سالم بودن بسته بندی آن توجه کنید. در واقع کلیه این داروها باید دارای بسته بندی مقاوم به ضربه و برچسبی برای کنترل مهر و موم بودن آن باشند. این معیار ساده ای است که میتواند از سلامتی شما محافظت کند .                                                        اسامی ژنریک در مقابل اسامی تجارتی : اعتقاد عمومی بر این است که داروهای دارای نام تجارتی بهتر از داروهای ژنریک هستند. این مسئله در جامعه ای مانند آمریکا که ارزشهای آن به میزان زیادی توسط رسانه های گروهی شکل میگیرد و منافع این رسانه ها نیز به وسیله صنایع داروهای تجارتی تأمین میشود قابل درک است.                                                                                                                              داروی ژنریک چیست ؟ هنگامی که یک داروی جدید کشف میشود -امتیاز آن به ثبت میرسد و یک نام تجارتی به آن داده میشود . به عنوان مثال مورتین نام تجارتی شرکت آپ جان برای ایبوپروفن (نام ژنریک داروی مسکن و ضد التهاب معروف ) است. این امتیاز به مدت 17 سال حق انحصاری تولید و نیز اختیار تعیین قیمت دارو را بر مبنای کشش بازار و واکنش عمومی برای شرکت قائل میشود.  زمانی که مدت این امتیاز سپری شد (مانند مورد مورتین) شرکتهای دیگر میتوانند همان دارو را تحت نام ژنریک یا در صورت تمایل یک نام تجارتی دیگر مثل آدویل تولید کنند.  تولید کننده داروهای ژنریک باید از همان معیار های اداره غذا و دارو که صاحب امتیاز اولیه ملزم به رعایت آن بود تبعیت کند -گرچه آزمایشهای پر هزینه و طولانی در زمینه تأثیر دارو روی بیماران لازم به تکرار نیست.  در اغلب موارد داروها از لحاظ شیمیایی یکسان هستند و نیز قابلیت بهره گیری زیستی از داروها نیز اکثر اوقات یکسان است. قابلیت بهره گیری زیستی معیار اندازه گیری جزء فعال دارو است که عملا توسط بدن جذب میشود و به آن شکل قادر به انجام عملکرد دارویی مورد نظر است . این نکته اهمیت دارد زیرا مثلا برخی فراورده های کلسیم که جهت درمان یا پیشگیری از پوکی استخوان ساخته میشوند به علت شکل فیزیکی و شیمیاییشان تنها به طور نسبی جذب میشوند.  با این همه تفاوت جزئی بین محصول یک تولید کننده با تولید کننده دیگر ممکن است در صورت مصرف دراز مدت دارو برای ایجاد تمایز کافی باشد. بنابراین باید از دارو ساز خود بخواهید که همواره نسخه شما را با همان نام ژنریک بپیچد.  در برخی موارد جایگزین کردن داروهای ژنریک به جای داروهای تجارتی بدون نظارت پزشک عاقلانه نیست.  اکثر این موارد مربوط به داروهایی است که مقدار درمانی آن (مقدار مورد نیاز دارو جهت تأثیر روی عارضه موجود) به مقدار سمی آن (مقداری از دارو که مصرف آن باعث ایجاد عوارض جانبی نامطلوب میشود) خیلی نزدیک است . برخی از داروها که این نکته در موردشان مصداق دارد عبارتند از : داروهایی که برای جلوگیری از لخته شدن خون مصرف میشوند (مثل وارفارین) --داروهایی که در صرع از تشنج جلوگیری میکنند (مثل فنی توئین یا دیلانتین) داروهایی که در آسم باعث تسهیل در تنفس میشوند (مثل تئوفیلین) --داروهای هورمونی گوناگون (مثل داروهای تیروئید) و داروهای کورتون دار موضعی که برای بیماریهای پوستی مختلف به کار میروند.  در صورت مصرف هر یک از این داروها قبل از درخواست از داروساز جهت جایگزینی با پزشک خود تماس بگیرید.                                                         قفسه دارویی خانه : هر خانواده (شامل یک نفر یا بیشتر ) باید دارای یک قفسه دارویی باشد. شما باید قفسه دارویی نسبتا ساده ای داشته باشید و متناوبا به آن سرکشی کنید و داروهای تجویز شده کهنه و هر داروی تغییر شکل یافته را دور بریزید. اصول مهم از این قرار است :                                                       1- برای درد و تب باید استامینوفن و آسپیرین داشته باشید . استامینوفن برای افراد مستعد ناراحتی معده و کودکان -به علت ارتباط بین آسپیرین و نشانگان ری مناسبتر است.  افرادی که الکل مینوشند نباید استامینوفن مصرف کنند زیرا مستعد آسیبهای کبدی هستند.                                 2- ایبوپروفن برای دردهای حین قاعدگی و به عنوان یک داروی ضد التهاب (مثلا برای درد مفصلی ) توصیه میشود.                3-برای خارش لوسیون کالامین مناسب است.                     4- پلیسپورین (حاوی پلی میکسین و باسیتراسین ) به عنوان پماد آنتی بیوتیک مناسب است .                     5-برای بثورات جلدی کرم هیدروکورتیزون مناسب است.      6-بر ای سرماخوردگی و تب یونجه یک آنتی هیستامین مثل کلرتری متون (کلرفنیرامین مالئات ) و یک ضد احتقان مثل اکتیفد ( مخلوطی از پزودوافدرین و تری پرولیدین ) مناسب است.                      7-به عنوان انتی اسید ژلوسیل مناسب است.                8-برای یبوست متاموسیل مناسب است و برای سالخوردگان شیر منیزیم ممکن است ملایمتر باشد .                   9-برای اسهال کائولن و پکتین مناسب است.                     10- یک تب سنج دهانی و در صورتی که کودک زیر 3 سال دارید یک تب سنج مقعدی مورد نیاز است.            11- یک جعبه کمکهای اولیه حاوی چسب زخم-نوار چسب-گاز استریل چهار گوش- باند 2 و 4 اینچی- قیچی-پنبه--تورنیکه-پماد سوختگی-مایع شستشوی چشم-وازلین یا پترولاتوم- و یک ماده ضد عفونی کننده مثل بتادین مورد نیاز است.                             12-یک سرنگ با مخزن لاستیکی که برای شستشوی گوشها و برخی زخمها مفید است.                    قفسه دارویی شما باید دور از دسترس کودکان باشد و بسیاری از متخصصان معتقدند که محیط خنک و خشک برای نگه داری دارو بهتر است.  



تاريخ : دوشنبه 22 اسفند1390 | 7:33 قبل از ظهر | نویسنده : دکترعسل اشعری
برنامه واکسیناسیون (ایمن سازی) در قرن حاضر باعث نجات جان میلیونها نفر از طریق از بین بردن همه گیری آبله-آنفلوانزا-دیفتری-فلج اطفال-سیاه سرفه شده است که به طور دوره ای بین مردم شیوع می یافتند و هزاران نفر را در یک زمان از پا در می آوردند. موفقیت این برنامه ها به حدی بوده است که برخی از مردم تصور میکنند واکسن در بسیاری از موارد دیگر ضرورتی ندارد و یا عوارض واکنش به واکسن زیان آورتر از خود بیماری است. این طرز تفکر خطرناک است !    .    برنامه های واکسیناسیون را تا از بین رفتن کامل بیماری نمیتوان خاتمه داد. از میان کلیه بیماریهای عفونی انسان -این موفقیت تنها در مورد آبله به دست آمده است.  غیر معقول بودن رها سازی واکسیناسیون اجباری را میتوان از نمونه انگلستان و ژاپن که چند سال قبل واکسیناسیون معمول سیاه سرفه را رها کردند متوجه شد.  بعد از ۲ سال ۱۰۰هزار مورد بیماری در انگلستان گزارش شد که ۲۸ مورد آن به مرگ منجر شد.  در ژاپن ۱۳هزار مورد ابتلا و ۴۰ مورد مرگ گزارش شد. حتی در امریکا ۱۰۰۰ مورد سیاه سرفه در ۱۰درصد از کودکانی که از برنامه های واکسیناسیون دبستان بهره مند نشده بودند گزارش شد. این در حالی است که شیوع واکنش شدید نسبت به واکسن سیاه سرفه تقریبا هیچ است.                                                                                                    نوباوگان و کودکان: کلیه نوباوگان و کودکان را باید از بدو تولد مطابق با برنامه ملی کشوری واکسیناسیون کرد. در موارد بسیار نادر واکنش شدید نسبت به واکسن باعث آسیب در اثر واکسنهای فلج اطفال -دوگانه-سرخک -اوریون -سرخجه میشود. واکسن دیفتری -کزاز و سیاه سرفه را سه گانه و دیفتری و کزاز را دوگانه گویند. واکسن فلج اطفال از ویروس زنده تهیه شده است و از راه خوراکی مصرف میشود.                        بزرگسالان : این اعتقاد که واکسنها در دوران کودکی تزریق میشود و مردم بعد از رسیدن به سن بلوغ یا کاملا ایمن شده اند و یا دیگر نیازی به واکسن ندارند به طور گسترده مورد پذیرش واقع شده است.  اما هیچ چیز گویاتر از واقعیت نیست. هزاران نفر از افراد بزرگسال سالانه به علت بیماریهایی که در صورت واکسیناسیون مناسب به آن مبتلا نمیشدند -از پا در می آیند. در سنینی که واکسیناسیون اطفال اجرا میشود ممکن است بیماریهایی که اغلب در کودکان دیده میشود -شایع نباشند و افرادی که واکسن نزده اند احتمالا خیلی دیرتر از سنین مورد انتظار در معرض بیماری قرار میگیرند.                                                انواع واکسنها:                      واکسن سرخک: کلیه بزرگسالان در صورتی که مبتلا به سرخک (تأیید شده توسط پزشک)نشده اند و از زمان تولد به بعد واکسن  سرخک نزده اند باید واکسن تزریق کنند. اظهار والدین مبنی برانجام واکسیناسیون به تنهایی کفایت نمیکند.  دانشجویان دانشکده ها بخصوص باید علیه سرخک واکسینه شوند زیرا در معرض تماسهای گسترده با گروهی که شدیدا آسیب پذیر است قرار دارند.  سرخک در بزرگسالان یک بیماری جدی است که باعث یک مورد التهاب مغز (آنسفالیت) در هر ۲۰۰۰ بیمار و یک مورد مرگ در هر ۳۰۰۰ بیمار میشود. ابتلا به سرخک در حاملگی خطر سقط خودبه خودی -زایمان زودرس و به دنیا آوردن نوزاد با وزن کم را افزایش میدهد.                            واکسنهای کزاز و دیفتری: کزاز در اثر ورود باکتری به بریدگیهای عمیق-زخمها و سوختگیها ایجاد میشود. نیمی از بیماران بالای ۵۰ سال که به این بیماری مبتلا میشوند میمیرند.  شکل تنفسی دیفتری میتواند پیشرفت کند و باعث التهاب رشته های عصبی (پلی نوریت) و لایه داخلی قلب (آندوکاردیت) شود که ممکن است کشنده باشد.   کلیه بزرگسالان هر ۱۰ سال یکبار باید واکسن یادآور کزاز و دیفتری را تزریق کنند. اواسط هر دهه از عمر -سنین ۲۵-۳۵-۴۵-و غیره به عنوان بهترین زمان تزریق واکسن توصیه شده است.  اگر سری اول واکسیناسیون (به صورت واکسن سه گانه) در دوران کودکی انجام نشده باشد باید تزریق شود. هنگام آسیب دیدگی در مورد زخمهای جزئی و تمیز -تزریق واکسن یاد آور در صورتی که بیمار واکسیناسیون اولیه اش کامل است و یا در ۱۰ سال گذشته واکسن یاد آور زده است -ضرورت ندارد. این توصیه یک معیار پذیرفته شده است.                                          واکسن اوریون : اکثر مردم تا سن ۲۰ سالگی به اوریون مبتلا و یا نسبت به آن ایمن شده اند. با وجود این واکسیناسیون در مردان بالغی که سابقه این بیماری را ندارند -توصیه میشود. در صورت ابتلا به اوریون خطر ایجاد التهاب بیضه ها (ارکیت) در مردان بالغ ۲۰ درصد است. در بعضی موارد این مسئله باعث عقیمی میشود.  همچنین اوریون باعث کری در یک مورد از هر ۱۵ هزار بیمار میشود.                                     واکسن سرخجه(سرخک آلمانی) : علت اصلی واکسیناسیون بالغان علیه سرخجه جلوگیری از عفونت جنین است. ابتلا به این عفونت در ۳ ماهه اول حاملگی باعث ایجاد نشانگان (سندرم) سرخجه مادرزادی در ۸۰ درصد جنین ها میشود.  که مشخصه آن نقائص قلب-چشم و گوش و عقب ماندگی ذهنی است.  در کلیه بزرگسالان بویژه خانمها و دانشجویان دانشکده ها ایمنی علیه سرخجه توصیه میشود مگر آنکه قبلا به این بیماری مبتلا یا علیه آن واکسینه شده باشند. خانمها در زمان حاملگی نباید واکسینه شوند و باید به آنها توصیه شود که تا ۳ ماه بعد از تزریق واکسن حامله نشوند. در بزرگسالان مستعد واکسن مخلوط سرخک-اوریون-و سرخجه در قالب یک تزریق واحد(MMR)در دسترس است.                                                           واکسن آنفلوانزا : همه افراد بالای ۶۵ سال باید سالانه علیه آنفلوانزای ویروسی واکسینه شوند. حدود ۶۰ تا ۸۰ درصد مرگ و میر ناشی از آنفلوانزا در این گروه سنی روی میدهد. این واکسن بخصوص برای افرادی که در آسایشگاهها به سر میبرند اهمیت دارد زیرا خطر ابتلا در این اماکن شلوغ افزایش می یابد. در افراد متعلق به گروههای مختلف سنی که دچار بیماریهای مزمن قلب-ریه-کلیه-بیماری قند -کم خونی-آسم یا نقص ایمنی (مثل قربانیان ایدز و بیمارانی که به مدت طولانی کورتون مصرف کرده اند) هستند-انجام واکسیناسیون توصیه میشود. به دلیل تغییر مداوم ویروس آنفلوانزا -هنگام تزریق واکسن باید از تازه ترین نوع آن که سالانه ساخته میشود -استفاده شود.  تأثیر واکسنها هر سال با سال دیگر فرق دارد زیرا هیچ کس با اطمینان نمیداند کدام ویروس تهاجم خواهد کرد.   بهترین زمان تزریق واکسن ماههای مهر یا آبان(اکتبر یا نوامبر) -قبل از شروع فصل ابتلا به آنفلوانزاست. افرادی که به تخم مرغ حساسیت دارند نباید از این واکسن استفاده کنند زیرا ویروس روی تخم مرغ کشت داده میشود. این افراد باید برای پیشگیری به وسیله داروهایی مثل آمانتادین با پزشک مشورت کنند.                                           واکسن پنوموکوک : این واکسن از باکتری استرپتوکوک پنومونی که موجد ذات الریه است تهیه میشود. ایمن سازی در مورد کلیه افراد بالای ۲ سال که دارای شرایط زیر باشند توصیه میشود.         ۱-افرادی که مبتلا به بیماری مزمن قلب و ریه هستند.                  ۲-افرادی که مبتلا به بیماری یا عارضه ای هستند که به عنوان مستعدکننده عفونت پنوموکوک شناخته شده اند(مثل :بیماری سلولی داسی شکل ــ-نوعی کم خونی  ــ- بیماری کلیوی-بیماری هوچکین-نداشتن طحال-تشمع کبدی--ـسیروز--ـ اعتیاد به الکل -میلوم متعدد-نشت مایع مغزی نخاعی و نقص ایمنی)                                             ۳-تمام بزرگسالانی که بالای ۶۵ سال دارند -زیرا بسیار محتمل است که این افراد در اثر این بیماری و عوارض آن فوت کنند. این واکسن باید تنها یکبار تزریق شود زیرا خطر واکنش حساسیتی در افرادی که مجدد واکسینه میشوند وجود دارد.                                                                    واکسن هپاتیت B: این بیماری اغلب طولانی و تضعیف کننده است و از این بدتر میتواند به هپاتیت مزمن -تشمع کبدی و سرطان کبد منجر شود. ویروس هپاتیت B از طریق خون -مایع منی و بزاق منتقل میشود. کارکنان بخش درمان که در خطر ابتلا به این بیماری هستند عبارتند از: جراحان-متخصصان زنان و زایمان-دندانپزشکان-متخصصان بیماریهای قلب-کارکنان بانک خون-پرستاران مسئول تزریق وریدی و کارکنان آزمایشگاههای پزشکی که مستقیما با نمونه های خون سر و کار دارند .  احتمال ابتلای کارکنان زندانها و مؤسسات نگهداری افراد عقب افتاده -شامل دستیاران پزشکی -به علت مواجهه با گاز گرفتگی انسانی -ضایعات پوستی باز و بزاق به عفونت هپاتیت B بسیار زیاد است.   مردان همجنس باز و معتادان تزریقی در خطر شدید هپاتیت B هستند .  واکسیناسیون اعضای خانواده و شریک جنسی حاملان ویروس هپاتیت B توصیه میشود.  بین هپاتیت B و ایدز یک رابطه احتمالی وجود دارد زیرا این ۲ عفونت در موارد بسیاری با یکدیگر همراه بوده اند.  هپاتیت B ممکن است به عنوان یک عامل کمک کننده برای شروع عفونت فعال ایدز -عمل کند. بنابراین توصیه میشود افرادی که مبتلا به ایدز نیستند ولی در گروههای پر خطر قرار دارند واکسینه شوند. برای راهنماییهای بیشتر به پزشک مراجعه کنید.  در حال حاضر واکسن باید در ۳ نوبت و طی ۶ ماه تزریق شود. بنابراین توصیه میشود که متقاضیان یک آزمایش خون برای یافتن شواهد ابتلای قبلی انجام دهند. در صورت ابتلا -ایمن سازی ضرورتی ندارد.                                  واکسن فلج اطفال : انجام واکسیناسیون فلج اطفال برای بزرگسالان به طور معمول توصیه نمیشود زیرا اغلب قبلا ایمن شده اند. موارد استثنا نیز وجود دارد . کارکنان بخش مراقبتهای درمانی و کسانی که به کشورهای توسعه نیافته مسافرت میکنند ( با وجود انجام واکسیناسیون در کودکی به نظر میرسد ایمنی به مرور زمان کاهش یابد) باید ایمن شوند.  هنگامی که به کودکان خانواده واکسن خوراکی فلج اطفال داده میشود -بزرگسالان مستعد ممکن است در خطر جزئی ابتلا به فلج اطفال قرار گیرند.  برای این افراد ممکن است انجام واکسیناسیون قبل از کودک در نظر گرفته شود.                                       گروههای خاص :   * واکسن سل تنها برای افرادی تجویز میشود که آزمایش توبرکولین آنها منفی است و در تماس نزدیک با بیماران مبتلا به سل فعال ریوی قرار دارند و داروی خوراکی ایزو نیازید نیز در دسترس آنها نیست.                        *دامپزشکان و تربیت کنندگان حیوانات باید واکسن هاری تزریق کنند.                  *افرادی که با پوست -پشم و موی حیوانهای وارداتی سر و کار دارند باید علیه سیاه زخم واکسینه شوند.                    *به افرادی که به کشورهایی مسافرت میکنند که دارای بیماریهای بومی شایع هستند توصیه میشود و در برخی موارد ضروری است که واکسنهایی تزریق کنند. (در پستهای آینده در قسمت توصیه های پزشکی به مسافران توضیحات تکمیلی داده خواهد شد) .                              *به عنوان یک قاعده خانمها هنگام حاملگی نباید هیچ نوع واکسنی تزریق کنند . در موارد خاص یا فوریتی به تعویق انداختن تجویز واکسن تا ۳ ماهه دوم یا سوم حاملگی -بیخطر است خصوصا اگر واکسن از میکربهای غیر فعال تهیه شده باشد. در هر صورت قبل از انجام واکسیناسیون باید با پزشک مشورت شود.                            

تاريخ : یکشنبه 2 بهمن1390 | 4:13 بعد از ظهر | نویسنده : دکترعسل اشعری
در حال حاضر به طور کلی مشخص شده است که انجام سالانه معاینه کامل بالینی -پرتونگاری از قفسه سینه-گرفتن نوار قلبی و بسیاری از آزمایشهای خون و ادرار ضروری نیست.از طرف دیگر آزمایشهای خاصی شناسایی شده است که مقرون به صرفه بوده و در کشف بیماری در مراحل اولیه که آسانتر قابل درمان است -به قدر کافی حساس میباشند.  بنابراین زمان انجام معاینه و آزمایشهای بیماری یابی به طور فردی و با توجه به سن-جنسیت-بیماریهای قبلی-عادات اجتماعی و سابقه خانوادگی شخص تنظیم میشود. زمانبندی برای مواردی مثل واکسیناسیون -سنجش تکامل رفتاری و اقدامات بیماری یابی سرطان بسیار مهمتر از معاینات سالانه است.  این موارد و اقدامات بیماری یابی است که اساسا تعیین کننده زمان مراجعه به پزشک و انجام کارهای لازم است.         مردم به 6 گروه که در مورد آنها توضیح خواهم داد تقسیم میشوند.  درکنار موارد پیشنهادی یک سلسله اقدامات بیماری یابی و پیشگیرانه ارائه شده است که تنها در افرادی که در گروههای پر خطر قرار دارند توصیه میشود.  مثلا پاپ اسمیر برای خانمهای زیر 18 سال توصیه نمیشود مگر انکه شروع زودرس فعالیت جنسی -آنها را در معرض خطر سرطان گردنه رحم قرار دهد. تعداد گروههای پر خطر زیاد است و تنها مواردی که اکثرا مردم به آن مبتلا میشوند آورده شده است. اگر فکر میکنید که با مشکل خاصی روبرو هستید در مورد اقدامات بیماری یابی مورد نیاز با پزشک مشورت کنید.                                                               شرح حال و معاینه کامل بالینی چیست؟ شرح حال بالینی مهمترین قسمت معاینه شما را تشکیل میدهد. تقریبا نیمی از مسائل با پرسش دقیق وضعیت سلامتی گذشته -سابقه بیماری در خانواده و علائم فعلی توسط پزشک کشف میشود.  همچنین پزشک باید در مورد عادات خوردن و نوشیدن-مصرف مواد مخدر-داروهایی که در حال حاضر استفاده میکنید-شغل-فعالیتهای تفریحی-عواطف-تأهل-و در صورت لزوم مشکلات جنسی-از شما سؤال کند. معاینه بالینی کامل توسط پزشک شامل بررسی کلیه قسمتهای بدن است که از طریق ضربه های آرام دست و انگشت -بکارگیری وسایل پزشکی-گوش کردن و بررسی سوراخهای طبیعی بدن انجام میشود.  برای معاینه کامل تمام قسمتهای بدن توسط پزشک باید کاملا برهنه شوید. معاینه بدنی حدود 20 در صد از مشکلات پزشکی قابل تشخیص شما را آشکار میکند. پزشک همچنین آزمایشهای گوناگون بیماری یابی را متناسب با سن و جنسیت شما تجویز میکند. پرتونگاری از قفسه سینه دیگر جزو این آزمایشها نیست و تنها باید هنگامی تجویز شود که علائمی از بیماریهای قلب و ریه مانند سرفه مزمن-خلط خونی و غیره وجود دارد.     نوار قلبی نیز تنها هنگامی تجویز میشود که احتمال بیماری قلبی زیاد باشد زیرا در غیر اینصورت آزمایش حساسی برای کشف مشکلات قلبی نیست.                                                           هنگام معاینه-پزشک در جستجوی چه مواردی است؟  چشمها: در چشم در جستجوی تومورها و آب مروارید است. ظاهر شبکیه راهنمای خوبی در مورد بیماریهای عروق خونی در سایر نقاط بدن است. فشار کره چشم برای رد بیماری آب سیاه اندازه گیری میشود.                          گوشها : به عفونت و انسداد مجرای گوش دقت میکند. قدرت شنوایی بخصوص در سنین کهولت باید سنجیده شود.                       دهان :به زبان و حنجره برای تشخیص سرطان دهان-عفونت حلق و کمبود ویتامین توجه میکند.                              گردن: غدد لنفاوی را از لحاظ احتمال عفونت و سرطان و غده تیروئید را جهت تعیین اندازه وقوام آن لمس میکند.                        قفسه سینه : برای کشف ذات الریه و اندازه قلب با انگشت به قفسه سینه ضربه میزند. از گوشی پزشکی برای کشف بیماریهای ریه و قلب استفاده میکند.                        پستان : پستانها را از نظر وجود سرطان و کیست لمس میکند.                         شکم : شکم را از نظر وجود غده یا بزرگی احشا لمس میکند.                                 کشاله ران : از نظر وجود فتق و تومور بیضه بررسی میشود.                    دستها و پاها: واکنشهای این اعضا با چکش پزشکی برای بررسی اختلالات عصبی سنجیده میشود.                          راست روده : برای بررسی بزرگی پروستات در مردها با انگشت معاینه میشود و نمونه مدفوع برای ازمایش وجود خون مخفی برداشته میشود(از نظر سرطان روده بزرگ).          گرفتن شرح حال و معاینه کامل چند بار ضرورت دارد؟ هر بار که برای انجام بیماری یابی نزد پزشک خود میروید نباید انتظار گرفتن شرح حال و معاینه کامل را داشته باشید. با این حال معاینه کامل ادواری در کشف موارد بدون علامتی مثل سرطان پوست و آب سیاه اهمیت دارد. پزشک ممکن است دلایل قانع کننده ای در مورد تغییر این برنامه داشته باشد.                                         دگرگونی رفتاری به عنوان پیشگیری: یکی از تحولات بزرگی که در دیدگاه پزشکان نسبت به پیشگیری از بیماری ایجاد شده-درک این نکته است که توصیه به تغییر عادات مضر بسیار مؤثرتر از هر آزمایش بیماری یابی برای ارتقای بهداشت و جلوگیری از بیماری است. اکثر پزشکان میدانند که باید توجه بیماران خود را به نکات زیر جلب کنند:                                            سیگار نکشید. الکل و مواد مخدر مصرف نکنید. چربی رژیم غذایی را کاهش دهید. ورزش کنید. موارد آسیب بدنی را گزارش کنید.                 رعایت این موارد در ارتقای سلامت عمومی بسیار مؤثرتر از اقدامات بیماری یابی برای بیماریهای ناشی از عادات بد است.                                                            معاینات ادواری بالینی برای گروههای 6 گانه مردم :                                                                                  گروه اول از هنگام تولد تا 18 ماهگی: معاینه بالینی کامل در 2-4-6-15-و 18 ماهگی--------اندازه گیری هموگلوبین و هماتوکریف خون در 6 ماهگی---------------شنوایی سنجی در 18 ماهگی--------------واکسیناسیون مطابق برنامه ملی کشوری-----------------همانطور که ملاحظه میکنید مراجعه به پزشک در دوره کودکی براساس برنامه واکسیناسیون علیه بیماریهای عفونی -تنظیم میشود. در این موقعیتها پزشک دور سر کودک را برای ارزیابی تکامل مغز اندازه گیری میکند و به ارزیابی معیارهای مورد انتظار در تکامل عاطفی کودک می پردازد.             علاوه بر اقدامات ذکر شده پزشک ممکن است موارد زیر را توصیه کند:  1-اضافه کردن ماده فلوراید در صورتی که کودک شما در محلی زندگی میکند که فلوراید آب آن ناکافی است.  2-آزمایش خون از نظر میزان سرب-در صورتی که شغل والدین با سرب ارتباط دارد.                                  گروه دوم از 2 تا 12 سالگی : معاینه بالینی کامل در 2-3-4-5-6-8-10-و 12سالگی-----------------بینایی سنجی در 3 سالگی----------------------آزمایش کامل ادرار در 4 سالگی---------------ادامه واکسیناسیون مطابق برنامه ملی کشوری------------اقدام اضافی برای کودکانی که در گروههای پر خطر هستند عبارت است از :  *شنوایی سنجی قبل از 3 سالگی یا زودتر در کودکانی که سابقه خانوادگی اختلال شنوایی دارند و یا خود سابقه بیماریهای عفونی مادر زادی مانند تبخال-سیفلیس-سرخجه داشته اند و یا مبتلا به ناهنجاریهای مادرزادی مثل کام شکری هستند.                                                             گروه سوم از 13 تا 19 سالگی: معاینه بالینی کامل در 14-16 و 18 سالگی----------------واکسن دیفتری و کزاز در 16 سالگی-------------------اقدامات ویژه برای نوجوانانی که در گروههای پر خطر قرار دارند شامل:      1-معاینه کامل پوست در نوجوانانی که به دلیل نوع تفریح یا اشتغالشان بیشتر در معرض نور خورشید قرار میگیرند یا سابقه خانوادگی سرطان پوست دارند و یا دارای خالهای بزرگ مادرزادی هستند.           2-معاینه بیضه ها در پسری که دارای سابقه بیضه نزول نکرده یا بیضه کوچک است.                  3-آزمایش وجود پادتن سرخجه در خانمهایی که در سن باروری هستند و در طفولیت واکسن سرخجه نزده اند به منظور پیشگیری از نشانگان (سندروم)سرخجه مادرزادی(ناهنجاریهای مغز-کلیه-و غیره).                                          4-آزمایش پاپ اسمیر هر 1 تا 3 سال برای کشف زود رس سرطان دهانه رحم در خانمهایی که از لحاظ جنسی فعال هستند. در صورت وجود 3 جواب منفی متوالی این آزمایش میتواند دیرتر انجام شود.              5-آزمایش برای سیفلیس -بیماری ناشی از کلامیدیا و سوزاک برای کسانی که ممکن است به یکی از این بیماریها مبتلا شوند.                                                          گروه چهارم از 19 تا 39 سالگی: معاینه بالینی کامل هر 5 سال-------------اندازه گیری قد و وزن هر 1 تا 3 سال-------------اندازه گیری فشار خون هر 1 تا 3 سال--------------واکسن دیفتری و کزاز هر 10 سال--------------آزمایش پاپ اسمیر هر 1 تا 3 سال------------------معاینه پستان هر 3 سال-------------------ماموگرافی به عنوان مبنا بین 35 تا 39 سالگی----------اکثر آزمایشهای پیشنهادی در نوجوانان متعلق به گروههای پر خطر در بالغان جوان نیز باید انجام شود .توصیه های اضافی شامل موارد زیر است:  1-معاینه کامل ادواری دهان برای کشف زودرس سرطان در افرادی که سیگار میکشند -توتون میجوند یا الکل زیاد مصرف میکنند. این بررسی باید بخشی از معاینه منظم دندانپزشکی شما باشد.           2-معاینه بالینی پستان و ماموگرافی به طور ادواری برای کشف زودرس سرطان پستان در خانمهای 35 ساله و بالاتر با سابقه خانوادگی سرطان پستان در خویشاوندان درجه اول (مادر-مادر بزرگ-خواهر) .                 3-آزمایش خون و ادرار برای کشف بیماری قند در افرادی که چاق هستند -سابقه خانوادگی بیماری قند دارند و در خانمهایی که هنگام حاملگی دچار بیماری قند بوده اند.                         4-معاینه روده بزرگ به وسیله سیگموئیدوسکوپ برای کشف زودرس سرطان این عضو در افرادی که سابقه خانوادگی پولیپ روده بزرگ دارند.                  5-تزریق واکسن هپاتیت ب در مردان همجنس باز -معتادان تزریقی-دریافت کنندگان فراورده های خونی و افرادی که در مشاغل درمانی فعالیت میکنند و در معرض تماس با فراورده های خونی هستند.                     6-تزریق واکسن آنفلوانزا و پنوموکوک در کسانی که مبتلا به بیماریهای مزمن قلب-ریه-و کلیه- بیماری قند-سیروز(تشمع کبدی)-میلوم متعدد(نوعی سرطان خون)- و یا یک نقص ایمنی هستند و نیز در کسانی که طحال ندارند و یا الکلی هستند.               7-تزریق واکسن سرخک-اوریون-و سرخجه در کسانی که قبلا این واکسنها را نزده اند.                                                                                              گروه پنجم از 40 تا 64 سالگی : معاینه بالینی کامل تا 60 سالگی هر 5 سال و سپس سالانه--------------اندازه گیری قد و وزن هر 1 تا 3 سال--------------------------اندازه گیری فشار خون هر 1 تا 3 سال-----------------واکسن دیفتری و کزاز هر 10 سال----------------اندازه گیری کلسترول خون هر 1 تا 3 سال-----------------معاینه مقعد و راست روده با انگشت هر 1 تا 3 سال-------------------معاینه پستان هر سال------------ ماموگرافی بین 40 تا 49 سالگی هر 2 سال و از 50 سالگی به بعد هر سال-------------آزمایش پاپ اسمیر و معاینه لگن هر 1 تا 3 سال----------------------کلیه توصیه ها در بالغان جوان متعلق به گروههای پرخطر در مورد بالغان میانسال نیز کاربرد دارد. موارد زیر نیز افزون برآنها پیشنهاد میشود:                                  1-گرفتن نوار قلب در مردانی که دارای 2 عامل خطر بیماری قلبی یا بیشتر هستند(عوامل خطر عبارتند از: کلسترول خون بالا-فشار خون بالا-کشیدن سیگار-بیماری قند-سابقه خانوادگی بیماری عروق قلب-خانه نشینی در مردان) و برای انجام یک ورزش سنگین برنامه ریزی میکنند.                2-آزمایش سالانه از نظر وجود خون مخفی در مدفوع یا بکار گیری سیگموئیدوسکوپ برای کلیه افراد بالای 50 سال که دارای یک خویشاوند درجه یک مبتلا به سرطان روده بزرگ هستند و نیز برای هر بیمار مبتلا به سرطان رحم-تخمدان-پستان-و یا هر فردی با سابقه بیماری التهابی روده-پولیپ یا سرطان راست روده و روده بزرگ. بسیاری از پزشکان انجام آزمایش وجود خون مخفی در مدفوع را برای همه و بدون توجه به سابقه توصیه میکنند.                                   3-بررسی محتوای مواد معدنی استخوان در خانمهایی که در معرض خطر زیاد پوکی استخوان هستند.(مثلا برداشتن تخمدانها قبل از یائسگی-استخوان بندی ضعیف) و برای انها به هر دلیل نمیتوان درمان با استروژن را توصیه کرد.                                       گروه ششم از 65 سالگی به بالا : معاینه بالینی کامل تا 74 سالگی هر 2 سال و سپس سالانه-----------------اندازه گیری وزن و قد سالانه------------اندازه گیری فشار خون سالانه--------------سنجش قدرت بینایی و آزمایش برای آب سیاه سالانه------------شنوایی سنجی سالانه--------------اندازه گیری کلسترول خون سالانه--------------آزمایش کامل ادرار از نظر وجود قند و پروتئین سالانه----------------آزمایش مدفوع از نظر وجود خون سالانه----------------تزریق واکسن آنفلوانزا سالانه-----------تزریق واکسن پنوموکوک  یک بار در سن 65 سالگی---------------واکسن دیفتری و کزاز هر 10 سال------------------------معاینه بالینی پستان تا 75 سالگی سالانه---------------ماموگرافی تا 75 سالگی هر 1 تا 2 سال--------------آزمایش پاپ اسمیر و معاینه لگن هر 1 تا 3 سال.       در این دوره زندگی داشتن پرونده دقیق و کامل پزشکی دارای ارزش خاصی است زیرا بسیار احتمال دارد که به بیش از یک پزشک مراجعه کنید و آنها با پرونده گذشته درمانی شما آشنا نباشند و در نتیجه آزمایشهای غیر ضروری توصیه کنند و یا داروهایی تجویز نمایند که با توجه به سابقه پزشکی شما نامناسب باشند. همچنین در این دوره احتمال سپری کردن اوقات در شرایطی با تسهیلات گسترده مراقبتی بیشتر است. به خاطر داشته باشید که کلیه توصیه ها در مورد بالغان جوان و میانسال که در گروههای پر خطر قرار دارند در مورد افراد سالخورده نیز کاربرد دارد.  به خاطر داشته باشید که فهرستهای ارائه شده کامل نیست و پزشک براساس سابقه پزشکی شما ممکن است اقدامات یا آزمایشها و بررسیهای معمول و غیر معمول چندی را توصیه کند.

 



تاريخ : جمعه 4 آذر1390 | 5:51 بعد از ظهر | نویسنده : دکترعسل اشعری
به علت شیوع سرطان -اتخاذ یک شیوه معقول برای کشف زودرس آن برای هر فردی اهمیت دارد. بسیاری از سرطانها قابل درمان هستند .با پیشرفتهای زیادی که در سالهای اخیر صورت گرفته است حدود نیمی از سرطانها را میتوان ریشه کن کرد. با این حال کشف زودرس بسیار مهم است زیرا تقریبا تمام روشهای درمانی در صورت کوچک بودن و گسترش نیافتن سرطان بهتر عمل میکنند.                                           مرحله بندی غده های سرطانی: درجه پیشرفت اکثر سرطانها به وسیله سیستم مرحله بندی قراردادی که معمولا از I تا IV است در زمان تشخیص سنجیده میشود.  این مرحله بندی به اندازه غده -گسترش یافتن به غدد لنفاوی مجاور- و دست اندازی به اعضای دور دست مثل کبد و استخوان -بستگی دارد.  نظام مرحله بندی در مورد هر سرطان فرق میکند ولی به طور کلی مرحله I  نشانگر یک غده کوچک است که به غدد لنفاوی ناحیه ای گسترش نیافته است.  در این مرحله بیشترین احتمال بهبودی وجود دارد. غده ها در مرحله IV معمولا به اعضای دیگر دست اندازی کرده اند و درمانهای قابل دسترس محدود است.  احتمال بهبودی در این مرحله بشدت کاهش می یابد. بنابر این آزمایشهای بیماری یابی برای کشف این سرطانها ضروری است.                                                              توصیه های لازم جهت بیماری یابی در عموم مردم از نظر سرطان:     معاینه پستانها توسط خود بیمار ماهانه در سن بالای ۲۰ سال-  معاینه پستان توسط پزشک هر سه سال در سن ۲۰ تا ۴۰ سال- معاینه پستان توسط پزشک هر سال در سن بالای ۴۰ سال-انجام ماموگرافی به عنوان مبنا در سن ۲۰ تا ۴۰ سالگی- انجام ماموگرافی هر یک تا دو سال در سن ۴۱ تا ۵۱ سالگی- انجام ماموگرافی هر سال در سن بالای ۵۰ سال- برای سرطان دهانه رحم انجام پاپ اسمیر هر سه سال و بعد از دو آزمایش منفی یک سال دیرتر در سن ۲۰ تا ۶۵ سال و یا زیر ۲۰ سال در صورتی که بیمار فعالیت جنسی دارد.  - برای سرطان روده بزرگ و راست روده آزمایش وجود خون مخفی در مدفوع هر سال در سن بالای ۵۰ سال و استفاده از سیگموئیدو سکوپ قابل انعطاف هر سه سال در سن بالای ۵۰ سال .                              سایر سرطانها: سرطان ریه: سرطان ریه را به وسیله پرتونگاری از قفسه سینه و بررسی نمونه خلط (سلول شناسی خلط) میتوان کشف کرد. متأسفانه در افرادی که در خطر بالای ابتلا به سرطان ریه هستند -سیگاریها و آنها که در تماس با پنبه نسوز هستند -استفاده منظم از این اقدامات بیماری یابی به هیچ وجه نتوانسته است باعث نجات یافتن زندگی شود. علت این موضوع آنست که غده هنگامی کشف میشود که قبلا گسترش یافته است. معرفی اقدامی جهت بیماری یابی زودرس سرطان ریه ارزشمند خواهد بود. اما در حال حاضر انجام پرتونگاری قفسه سینه و سلول شناسی خلط برای کشف سرطان ریه به طور منظم توصیه نمیشود. به عبارت دیگر این اقدامات خطر مرگ در اثر سرطان ریه را کاهش نمیدهد. ولی اگر به علت وجود علائم اختصاصی (سرفه و خلط خونی) به سرطان یا سایر بیماریهای ریه مشکوک شدیم -پرتونگاری قفسه سینه باید انجام شود.  در مورد لزوم این پرتونگاری با پزشک خود مشورت کنید.                    سرطان دهان:تقریبا هزاران بیمار مبتلا به سرطان دهان سالانه تشخیص داده میشود. این بیماری بویژه در افرادی که سیگار میکشند -توتون میجوند- انفیه مصرف میکنند و یا علاوه بر توتون الکل مینوشند بیشتر ایجاد میشود. بیماری یابی برای سرطان دهان شامل معاینه ساده دهان و گردن است که در معاینات منظم شما توسط پزشک یا دندانپزشک انجام میشود.  این اقدام هزینه ای برای شما ندارد و در معاینه سالانه باید انجام شود. (در صورتی که پزشک و یا دندانپزشک خود را سالانه ملاقات کنید) .                                                                 سرطان رحم : سرطان رحم در زنان مسنی که قبلا رحم آنها برداشته نشده است ایجاد میشود. سرطان رحم به وسیله روشی به نام (اتساع و کورتاژ) ( D&C )کشف میشودکه در آن جدار داخلی رحم تراشیده میشود و بافت را آزمایش میکروسکوپی میکنند. این اقدام دردناک است و باید با بیهوشی انجام گیرد. به جای اینکار میتوان سرم نمکی در رحم تزریق و مایع برگشتی را آزمایش کرد. این اقدام نیز دردناک و با خطر جزئی عفونت همراه است.  هیچ یک از این اقدامات در حال حاضر به عنوان بیماری یابی به طور منظم انجام نمیشود. زیرا سرطان رحم در مراحل اولیه با خونریزی بعد از یائسگی همراه است و بدون اقدام برای بیماری یابی میزان بهبودی ۶۰ تا ۸۰ درصد است.                                  سرطان پروستات : سرطان پروستات در مردان مسن روی میدهد . در حال حاضر تنها راه بیماری یابی معاینه با انگشت و از طریق مقعد است که باید بخشی از یک معاینه بالینی منظم باشد. اگر پروستات در لمس ناهموار بود باید برای بررسی سرطان از آن نمونه برداری شود. رهنمود ها در مورد بیماری یابی در سرطان پروستات در حال بررسی بیشتر است و احتمالا اصلاح خواهد شد.   اگر مرد مسنی هستید درباره منافع انجام سونوگرافی و ارزش اندازه گیری سطح خونی ((پادتن ویژه پروستات)) (PSA) از پزشک خود نظرخواهی کنید.

تاريخ : سه شنبه 22 شهریور1390 | 0:8 قبل از ظهر | نویسنده : دکترعسل اشعری
ابتدا به چند نکته ناخوشایند توجه کنید . امسال نزدیک به نیم میلیون نفر در اثر سرطان خواهند مرد. سرطان در ۲ برابر این تعداد تشخیص داده خواهد شد و آنها را با اضطراب-رنج- بیکاری و هزینه گزاف مواجه میسازد. مطالب خوشایند نیز وجود دارد.  حدود ۸۰ درصد همه سرطانها با رعایت موارد بهداشتی در زندگی -قابل پیشگیری هستند. مؤسسه ملی سرطان آمریکا ۷ عامل خطر را در زندگی ما مشخص کرده است که باید مورد توجه قرار گیرد.  این عوامل عبارتند از :   توتون-رژیم غذایی-الکل-پرتو تابی-محل کار-استروژنها (نوعی هورمون زنانه) و ویروسها .     در میان این عوامل توتون و رژیم غذایی دارای اهمیت بیشتری هستند . تقریبا ۳۰ درصد مرگ و میر به علت سرطان به طور مستقیم با مصرف توتون ارتباط دارد و ۳۵ درصد نیز به رژیم غذایی بویژه چربی رژیم غذایی مربوط است.  ۵ عامل باقیمانده هر کدام مسئول ۱ تا ۱۰ درصد سرطانها هستند.                             توتون : متجاوز از ۲۰۰ هزار مرگ در اثر سرطان ناشی از مصرف توتون در سال ۱۹۹۲ میلادی روی داد و بیش از ۱۳۰هزار مورد آن به علت سرطان ریه بود.  سایر موارد مرگ و میر به علت سرطانهای دهان -لب-مری-حلق-حنجره-مثانه کلیه و لوزالمعده بوده است.  کسانی که سیگار میکشند احتمال ابتلا به سرطان در آنها ۱۰ تا ۲۵ برابر کسانی است که سیگار نمیکشند.  اگر چه کاستن از تعداد سیگار مصرفی و تبدیل آن به سیگارهای با جرم و نیکوتین کمتر ممکن است اندکی خطر ابتلا به سرطان را کاهش دهد ولی تنها راه رهایی از این خطر تهدید کننده-ترک سیگار است.    سیگار تنها فراورده خطرناک توتون نیست .  مصرف کنندگان پیپ و سیگار برگ نیز در معرض خطر سرطان دهان-زبان و حلق هستند. انفیه و توتون جویدنی که به توتونهای غیر دود کننده معروفند نیز خطر سرطان دهان را افزایش میدهند.   مطالعات بسیاری نشانگر افزایش خطر سرطان ریه در افرادی است که به طور غیر مستقیم در معرض دود سیگار هستند.  به علاوه استنشاق دود سیگار دیگران شدت بیماریهایی از قبیل آسم و عفونتهای ریوی را افزایش میدهد. کودکانی که پدر و مادر سیگاری دارند نسبت به کودکان دیگر در معرض بیماریهای تنفسی بیشتری هستند. در زنان حامله ای که سیگار میکشند احتمال به دنیا آوردن نوزاد کم وزن و احتمالا با اختلالات تکاملی بیشتر است.  تنها سازندگان سیگار هستند که از مصرف سیگار سود میبرند ولی آینده برای آنها مطلوب نخواهد بود.                                 رژیم غذایی : مطالعات گسترده متعددی نشان داده است که رژیم پر چربی و بدون الیاف گیاهی خطر سرطانهای پستان-روده بزرگ و غده پروستات را افزایش میدهد. شواهد کنونی نشان میدهد که یک رژیم خوب و متعادل از خطر سرطان حدود ۳۵ درصد میکاهد. برای انتخاب چنین رژیمی برای خود و خانواده تان به این نکات توجه کنید :     ۱-مصرف چربیهای اشباع شده و غیر اشباع شده را کاهش دهید. چربی ارتباط نزدیکی با سرطان پستان و روده بزرگ دارد. نباید بیشتر از ۳۰ درصد انرژی مورد نیاز شما از چربی تأمین شود.  موارد زیر را رعایت کنید:           *از گوشت کم چربی -ماهی و مرغ استفاده کنید.            *انواع گوشتهای مصرفی را از چربی پاک کنید.          *پوست مرغ را قبل از پختن جدا کنید.                   *به جای سرخ کردن گوشت در روغن آن را در فر بپزید یا کباب کنید.         *مصرف کره -کره گیاهی( مارگارین) -روغنهای گیاهی و مواد چربی روی شیرینیها و لبنیات را محدود کنید.                              *از مصرف چربی نهفته در سسهای سالاد -ساندویچها و خوردنیهای بین دو غذا بپرهیزید.                   *عادت کنید که از میوه های رسیده و تازه به جای دسرهای چرب استفاده کنید.                  ۲- مقدار سبزیها و غلات کامل را در رژیم غذایی خود افزایش دهید.             *میوه هایی مانند پرتقال -گریپ فروت-هلو-توت فرنگی-طالبی و خربزه شیرین پر از ویتامینهای A و C هستند.  ویتامینهای C و E و بتا کاروتن ضد مواد اکسید کننده هستند و از طریق پاکسازی رادیکالهای آزاد که باعث آسیب به DNA سلولی میشوند -قادر به جلوگیری از سرطان میباشند.                             *از سبزیهای برگدار و نارنجی مایل به زرد مثل اسفناج-انواع کلم پیچ -سیب زمینی شیرین-هویج-گل کلم-گل کلم ایتالیایی و کلم بروکسل استفاده کنید.                      *خوراکیهای حاوی الیاف غذایی فراوان عبارتند از نان سبوس دار -غلات- میوه خام و سبزیها بویژه اگر با پوست مصرف شوند.                          ۳- مصرف غذاهای نمک سود شده و دودی را کاهش دهید . سرطان مری و معده در چین- ژاپن و ایسلند که این نوع غذاها مصرف میشوند -شایع است.              خلاصه غذای خود را معقولانه انتخاب کنید و از انواع مختلف خوراکیها در روز استفاده کنید.  وزن متناسب با سن و جنسیت خود را حفظ کنید. با کاستن از کلسترول و سدیم رژیم غذایی خدمت مفیدی به قلبتان میکنید.                                              الکل : مصرف مشروب با سرطان دهان -حلق- مری و کبد همراه است .آنها که الکل و توتون مصرف میکنند خطر ایجاد سرطان دهانشان  را  ۱۵ برابر میسازند. اگر حامله هستید هرگز مشروب نخورید.                                  پرتو تابی : تابیدن زیاد اشعه X ممکن است خطر بدخیمی هایی مثل سرطان خون-پستان و تیروئید را افزایش دهد. پزشکان از این مسئله آگاهند و بررسیهای غیر ضروری را تجویز نمیکنند اما همیشه عاقلانه است که در مورد ضرورت انجام پرتونگاری پیشنهادی سؤال شود-بخصوص وقتی این اقدام به عنوان یک آزمایش جهت پیگیری بعد از درمان -توصیه میشود.   قرار گرفتن در معرض نور آفتاب به مدت طولانی در ایجاد سرطان پوست تأثیر دارد. بخصوص افرادی که پوست روشنی دارند در معرض خطر بیشتری هستند. از نور شدید موجود در ساعتهای ۱۱ تا ۲ بعد از ظهر بپرهیزید.  از لباس سبک و آستیندار و شلوار بلند استفاده کنید. در صورتی که ناچارید به مدت طولانی در معرض آفتاب باشید از کلاه لبه دار و کرمهای ضد آفتاب شماره ۱۵ یا بالاتر استفاده کنید.  از اماکن ویژه برنزه شدن و از لامپهای آفتابی بپرهیزید.  اگر در کشوری زندگی میکنید که خاکش آلوده به رادون است یا در طبقات زیر زمین هستید یا در خانه ای که به شدت مسدود شده است زندگی میکنید عاقلانه است که خانه خود را از نظر وجود رادون آزمایش کنید.                                                           مسائل شغلی : اگر چه تعداد زیادی از مواد شیمیایی صنعتی وجود دارند که رابطه شان با سرطان با آزمایش بر روی جانوران آزمایشگاهی تأیید شده است ولی تنها ۳۰ نوع آن در انسان منجر به سرطان شده است. مهمترین این عوامل عبارتند از : پنبه نسوز-بنزن-کرومات-نیکل-آرسنیک-اورانیوم-آمین های حلقوی-قطران-کلرید وینیل-کلرومتیل اتر و آکریلونیتریل .   غیر از کارخانه هایی که مستقیما این مواد را میسازند کارکنان صنایعی مانند تعمیر و تولید کفش و پوتین -مبل سازی -تصفیه نیکل -لاستیک سازی و معادن زیر زمینی (خطر تماس با رادون)  در معرض تماس هستند.                                         استروژنها :  درمان با استروژن در حال حاضر به طور گسترده ای به عنوان جایگزین هورمون در زنان یائسه و در قرصهای ضد حاملگی به کار میرود.  بکارگیری طولانی مدت درمان جایگزینی با استروژن در زنان یائسه -بسیاری از علائم یائسگی را تخفیف داده و همچنین باعث به تعویق افتادن پوکی استخوان شده است.  مصرف استروژن به مقدار زیاد خطر سرطان رحم را افزایش میدهد.  به طور کلی استروژن به مقدار کم و همراه با هورمون پروژسترون به عنوان درمان جایگزینی بی خطر در نظر گرفته میشود.  در مورد درمان جایگزینی با هورمون با پزشک مشورت کنید.  اکثر بررسیها نشانگر عدم افزایش خطر سرطان در اثر مصرف قرصهای پیشگیری از حاملگی است و حتی ممکن است تأثیر اندکی در جلوگیری از گسترش سرطانهای تخمدان و رحم داشته باشند.  بررسیهای اخیر همچنین یافته ای به نفع تأثیر قرصهای پیشگیری از حاملگی در افزایش سرطان پستان -ارائه نداده است.                                                 ویروسها : نقش دقیق ویروسها در ایجاد سرطان هنوز مشخص نیست. تصور میشود که آنها در ۲ درصد سرطانهای موجود در آمریکا باعث شروع و پیشرفت بیماری میشوند.                  *ویروس هپاتیت B (التهاب کبد) در ایجاد سرطان کبد مؤثر است. در حال حاضر برای هپاتیت B واکسن وجود دارد.                    *ویروس اپشتین بار باعث سرطانهای بینی و حلق و لنفوم بورکیت (نوعی سرطان غده های لنفاوی) میشود. ویروس اپشتین بار واکسنی ندارد .                             *ویروس پاپیلومای انسانی از طریق تماس جنسی منتقل و باعث زگیل دستگاه تناسلی میشود و با سرطان دستگاه تناسلی همراه است.                    *ویروس سرطان خون یا لنفوم سلول T باعث سرطان خون یا لنفوم سلولهای T میشود.  این بیماری از طریق تماس جنسی منتقل میشود. در صورتی که بیش از یک شریک جنسی دارید -استفاده از کاندوم  -خطر ابتلا به این بیماری را کاهش میدهد.

تاريخ : چهارشنبه 12 مرداد1390 | 10:38 بعد از ظهر | نویسنده : دکترعسل اشعری
اول به چند نکته خوشایند توجه کنید: سرطان قابل درمان است و هرساله تعداد زیادتری از قربانیان آن که تا چند سال پیش می مردند -زنده میمانند.  مثلا توجه داشته باشید که مرگ و میر در اثر سرطان رحم از سال ۱۹۴۰ میلادی تا کنون بیش از ۷۰ درصد کاهش یافته است. پیشرفتهای مشابهی در مورد سرطان استخوان -بیماری هوچکین (نوعی سرطان غدد لنفاوی) و بسیاری از سرطانهای دیگر انجام گرفته است.  اینها پیشرفتهای قابل توجهی هستند که در سایه تشخیص زودرس و روشهای جدید درمانی -رخ داده اند.                    جنبه ناخوشایند قضیه در اینجاست که بسیاری از قربانیان سرطان تحت مراقبتهای کمتر از حد مطلوب قرار دارند. اشتباهاتی که در درمان سرطان اغلب اوقات روی میدهد -انتخاب درمان غلط نیست بلکه حذف برخی اقدامات درمانی لازم است.   برای مثال شیمی درمانی و پرتو درمانی برای از بین بردن بقایای سرطان که بعد از جراحی اولیه باید انجام شود -ممکن است تجویز نشود.  این مسئله بخصوص بعد از جراحی سرطان پستان شایع است.   گاهی پزشکان به علت وجود عوارض ناتوان کننده -از بکارگیری برخی داروهای خیلی سمی اکراه دارند.  در نتیجه در بعضی از این بیماران سرطان باقیمانده رشد و گسترش می یابد و درمان بعدی را مشکلتر و یا غیر ممکن میکند. گاهی پزشک دارو را به اندازه توصیه شده تجویز نمیکند. به این ترتیب بیماران نه تنها دچار عوارض دارو میشوند بلکه ممکن است غده نیز به رشد خود ادامه دهد.          گاهی متخصصان سرطان در محل شما در دسترس نیستند یا ممکن است برای بکار گیری داروهای جدید که هنوز در مرحله آزمایش هستند و تصور میشود  مؤثرترین داروها باشند -مجوز نداشته باشند.  اینها همه دلایلی است که لزوم آگاهی بیمار سرطانی را از روشهای مختلف درمانی بایسته میسازد. به توصیه های زیر توجه کنید:       ۱-اطمینان حاصل کنید که پزشک منتخب شما مدرک بورد تخصصی در رشته مورد نیاز برای درمان سرطان مورد نظرتان را داشته باشد. درمان سرطان هرگز نباید به پزشک عمومی یا پزشک خانواده محول شود مگر آنکه تحت نظارت یک متخصص سرطان باشند.                    ۲-دنبال پزشکی بگردید که در تحقیقات ملی برای درمانهای جدید سرطان شرکت دارد. آنها معمولا آگاهترین متخصصان هستند. نظر مشورتی پزشک دیگر را در مورد ماهیت درمان پیشنهادی جویا شوید.       ۳-نامنویسی در طرحهای درمانی تجربی تحت نظارت مراکز دانشگاهی یا مؤسسه ملی سرطان را در نظر داشته باشید . به این ترتیب شما از روشی برتر از ((بهترین درمان)) سود می برید که گاهی بدون هزینه و یا با تخفیف در اختیارتان قرار میگیرد.            ۴-در مورد کسانی که به شما قول یک درمان نوین و انقلابی را می دهند و یا اظهار می کنند ((من شما را بدون هیچ عارضه ای درمان می کنم)) محتاط باشید. اگر درمان پیشنهادی با برنامه درمانی مراکز فوق الذکر همخوانی ندارد -در اجرای آن بسیار احتیاط کنید.

  • دانلود فیلم
  • دانلود نرم افزار
  • قالب وبلاگ